ο χρόνος άλλωστε χλευάζει

Τώρα που κείτομαι εδώ – κατ' επιλογή καθηλωμένη
μεταξύ τοίχων και οσμών
οσμών που δε χωρά ο νους του ανθρώπου
τώρα που στην ακινησία προσεύχομαι
το βράδυ τούτο να καεί
-μη σε ξεγελώ :
το βράδυ προσκαλώ στο παραλήρημά μου
μονάχα ως σχήμα συνεχές
ο χρόνος άλλωστε χλευάζει
όσους τον τεμαχίζουν-
ενώπιον σας – εδώ – ρωτώ
η ακινησία μου σε ποιούς άραγε να κοστίσει;
Σε όλους τους εραστές εκείνους
που απόψε ανέραστοι θα μείνουν-
στις νότες που δεν θα ακουστούν-
στη μπάρα που έμαθε να ζει
μονάχα για τους πότες της-
στον αέρα που φυσά
για τα κορίτσια με τις μακριές τις φούστες-
στους ταρίφες που περιμένουν μια τελευταία κούρσα
για να στεφθεί η αναμονή με επιτυχία
(καλώ εδώ και λοιπούς ηδονοβλεψίες της γραμμικής ροής:
αμμισθή αναμονή – ετεροχρονισμένη επιτυχία)-
στη Γυναίκα που βγήκε για τσιγάρα
με σουγιά στο ένα χέρι και βαρβιτουρικά στο άλλο
στη Γυναίκα που βγήκε κι αυτή για τσιγάρα
μήπως και ξεχαστεί και δε γυρίσει πίσω
και στην άλλη τη Γυναίκα που δεν κάπνισε ποτέ
αλλά βγαίνει για τσιγάρα
εν' όψιν παρουσίας.

Η ακινησία μου
κοστίζει όχι μόνο στους απ' έξω
αλλά και σε αυτούς που μέσα στέκονται – σε εκείνους τους ενδομήτριους κόκκους:
της ραστώνης θανάσιμοι εχθροί
όσο και αν με μαγγανείες αισχρές
τα βίτσια της επικαλούνται-
Σύμμαχο τους με καλούν
και προσφωνούν πως γίναμε πολλοί.
Ντροπή.
Τόσα κορμιά καθαρά
να στήνουν ύμνους στη ζωή
μην έχοντας μπροστά τους
ούτε μια κηλίδα αίμα.
Κορμιά ταριχευμένα πάνω στα κρεβάτια τους
Άγιοι του Παρελθόντος
Σωτήρες του Μέλλοντος
σώματα να ερωτοτροπούν με τον εαυτό τους-
ιεροσυλία.
Μα κι εγώ μιλώ πια ως ιερόσυλη
η ακινησία μου ολάκερη προσφέρθηκε
στο βωμό του αρεστού –όπως έπρεπε– όσο έπρεπε.
Τα κορμιά δίχως πληγές
του γούστου μου ποτέ δεν ήταν
και τώρα κοίτα με: σαν απο πορσελάνη μοιάζω.

Τα αρνούμαι όλα.
Τίποτε απο όσα είπα για το βράδυ αυτό
δεν είναι αλήθεια –μαζί μου συμμορφώσου.

Άλλωστε να θέλεις θέλω
«ένα κορμί άθικτο –ένα κορμί καθαρό»

Μα τώρα να, δικό μου λες πως είναι.
Τώρα λοιπόν που το κρατώ
στο νεκροκρέβατο της ηθικής το αφήνω
χάρισμά σας-
μόνο κρατήστε μου παρακαλώ
λίγο
απ'τη γλώσσα
και
τα μάτια.

Ιωάννα Π.

Αδιαφορία

Ανθησε αυτό το μίσος σαν ένας λαμπρός έρωτας
οδυνηρός, και αναστοχάζεται με λαχτάρα.
Ζητά ένα πρόσωπο και μια σάρκα, σαν να ήταν ένας έρωτας.

Είναι νεκρές η σάρκα του κόσμου και οι φωνές
που ακούγονταν, ένα τρέμουλο άδραξε τα
πράγματα∙ oλόκληρη η ζωή κρεμάστηκε από μια φωνή.
Κάτω από μια πικρή έκσταση περνούν οι ημέρες
στο θλιμμένο χάδι της φωνής που γυρίζει
ξεβάφοντας το πρόσωπο. Όχι χωρίς γλύκα
αυτή η φωνή της θύμησης ακούγεται αλύπητη και τρεμάμενη: κάποτε έτρεμε για μας.

Αλλά η σάρκα δεν τρέμει. Μόνο ένας έρωτας
θα μπορούσε να την ανάψει, και αυτό το μίσος τον γυρεύει.
Όλα μα όλα τα πράγματα και η σάρκα του κόσμου
και οι φωνές, δεν αξίζουν το καυτό χάδι
εκείνου του σώματος και αυτά τα μάτια. Μέσα στην πικρή έκσταση που αυτοκαταστρέφεται, αυτό το μίσος ξαναβρίσκει
κάθε μέρα ένα βλέμμα, μια σπασμένη λέξη,
και γαντζώνεται επάνω τους, αχόρταγο, σαν να ήταν έρωτας.


Cesare Pavese

New paradigm

If we are seeking a lover or relationship to make us happy ...
Then we are going to be disappointed
Over and over and over again

Whenever we are emotionally upset
We will see the cause of our pain and discomfort
As being caused by someone or something external to us...

We will see the problem as being the fault of our partner ...
Whose actions did not meet our expectations
Whose words did not fill the hole in our heart

We will see the solution as being our lover needs to change
So we can once again start feeling good
About ourselves

But we will never find permanent happiness here
Because there is nobody on this planet who can fulfil that role...
For it is our job to make ourselves happy

Only we can love ourselves enough
To keep us happy day in, day out
Moment to moment...
And finally know peace

Just as our partner is not here to make us happy
We are not here to make our partner happy

This patterning is based on fear
Because if we are giving someone the power to make us happy...
Then we are also giving them the power to take it away

So now we are aware of the patterning
How do we loosen our grip on codependency ? ....

We do what empowers us as individuals
We do what brings us joy
We follow our peace
We speak our truth
We honour ourselves

We have no expectations

We don't get defensive
We don't get reactive
We don't blame
Shame or criticise

We understand that whatever our partner does and says
Is a reflection on them...
Not on us

There will always be moments
When one or the other is feeling depleted of self love
And egos come out to play ...
Recognizing the trigger is our opportunity to choose love ...

To offer a safe space
To stand strong in our power
To be the calm in the storm
To remember our human journey

To respond respectfully
With acceptance
With honour
And with grace

For once our own love tank is filled
We have an excess of love to give away
Without needing anything in return
Exactly for moments like these...

So we can lift our beloved up
Encouraging them to open their wings once again
Rising together as equals
In freedom and love

This is the New Earth
This is the paradigm of conscious relationships
This is the shift that heals humanity
This is the love that changes the world

So let's love
In peace
And be free


Karen Star

Love after love

Θα ’ρθει καιρός
που μ’ έξαρση
θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου
σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα,στον δικό σου καθρέφτη,
κι ο ένας χαμογελώντας θα καλωσορίζει τον άλλο
και κάτσ’ εδώ θα λέει. Τρώγε.
Θ’ αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί. Δώσε ψωμί. Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ’ αγάπησε

όλη σου τη ζωή, που εσύ αγνόησες
για κάποιον άλλο, που σ’ έχει αποστηθίσει.
Κατέβασε τα ερωτικά γράμματα απ’ το ράφι, τις φωτογραφίες,
τα απελπισμένα σημειώματα, ξεφλούδισε από τον καθρέφτη την εικόνα σου.
Κάθισε. Απόλαυσε τη ζωή σου.


Derek Walcott 
Μτφ.: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ

Θολούρα

Σηκώθηκε και τους ετοίμασε τέλεια το πρωινό
με μαθηματικές κινήσεις.
Τους χαιρέτησε: Στο καλό σας αγαπάω μην αργήσετε
απ’ το σοφά γυαλισμένο κεφαλόσκαλο.
Τίναξε το χαλί έπλυνε φλιτζάνια και τασάκια
μιλώντας μόνη της.
Έβαλε το φαί στην κατσαρόλα κι άλλαξε το νερό στα βάζα.
Ένιωσε έξυπνη στο μανάβικο
χαμογέλασε συγκαταβατικά στην κομμώτρια
αλλοτριώθηκε στην αποθήκη καλλυντικών
κι αγόρασε εκδόσεις «ΚΥΤΤΑΡΟ» τη «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ
ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ».
Έστρωσε το τραπέζι την ώρα
που χτύπαγε το κουδούνι
όμορφη έξυπνη κι ενημερωμένη στα κοινά.
Το παιδί κοιμήθηκε
κι ο άντρας την ακούμπησε από πίσω.
Αυτή χαχάνισε όπως είχε δει σ’ ένα διαφημιστικό
και του ‘πε με χοντρή σεξουαλική φωνή: Έλα
Την πήδηξε τελείωσε και ξεράθηκε.
Η γυναίκα σηκώθηκε με προσοχή για να μην τον ξυπνήσει
έπλυνε τα πιάτα μιλώντας μόνη της
άνοιξε τα παράθυρα να φύγει η τσικνίλα.
Έκανε τσιγάρο άνοιξε το βιβλίο και διάβασε:
«… μόνο όταν οι γυναίκες απαιτήσουν ενεργητικά
θα υπάρξει ελπίδα γι’ αλλαγή»
και πιο κάτω:
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ
ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;
Σηκώθηκε με προσοχή
πήρε το καλώδιο της ψήστρας
το ‘σφιξε καλά στο λαιμό του άντρα της
κι έγραψε κάτω από την ερώτηση
του φεμινιστικού κινήματος: ΕΠΝΙΞΑ ΕΝΑΝ.
Ύστερα πήρε το 100 και μέχρι να ‘ρθουν
κοίταξε το ωροσκόπιό της στη ΓΥΝΑΙΚΑ


Κατερίνα Γώγου

Έρωτας στο Ψυχιατρείο

Μία ξένη έχει έρθει
Να μοιραστούμε το δωμάτιό μου στο σπίτι
Στο σπίτι το μισότρελο
Ένα κορίτσι τρελό σαν τα πουλιά

Κλειδώνοντας την πόρτα της νύχτας με το μπράτσο της,
Τη φτερούγα της,
Κατευθείαν μέσα στον λαβύρινθο του κρεβατιού

Ξορκίζει το αποδεδειγμένα παραδεισένιο σπίτι
Με σύννεφα που εισχωρούν

Ξορκίζει επιπλέον με περιπάτους
το εφιαλτικό δωμάτιο
Ασύλληπτη σαν τους νεκρούς
Ή ιππεύει τους ωκεανούς της φαντασίας
Αρσενικών κοιτώνων

Έχει έρθει κατεχόμενη από δαίμονες
Αυτή που αποδέχεται το φως των ψευδαισθήσεων
Μέσα από τον στιβαρό τοίχο
Τη δαιμόνισαν οι ουρανοί

Κοιμάται σε στενό αυλάκι
Και περπατά στη σκόνη
Ακόμη εξεγείρεται στις ίδιες της τις επιθυμίες
Πάνω στις σανίδες του τρελού σπιτιού
Που είναι πια φθαρμένες από τα δάκρυα
Των περιπάτων μου

Και έτσι εξαϋλωμένος κι αλλοπαρμένος
από το φως στα μπράτσα της
Στο τέλος-επιτέλους-
Ίσως πετύχω
Να αντέξω την πρώτη οπτασία που πυρπόλησε τα αστέρια .


Ντύλαν Τόμας

Εσύ και το ποίημα

Έρχεσαι και ξανάρχεσαι σ’ αυτή την αίθουσα
τόσο γυμνή που σε κοιτάζουν όλοι
Βασανίζεις τα καθίσματα
σα να βασανίζεις τον ένοχο
Σου λέω να πνίξεις μέσα σου αυτά τα άγρια πουλιά
μα εσύ τα λευτερώνεις.
Γίνεσαι μαύρη από τη λύπη σου
κι έρχεσαι εδώ.
Από καιρό έρχεσαι και ξανάρχεσαι.
Τα γόνατά σου αστράφτουν μέσα στην αίθουσα.
Σου πλένω με τα δάκρυά μου
τα χέρια και τις μασχάλες.
Σου πλένω τα πόδια ως τα βουνά.
Σου χαρίζω την πιο ζεστή μου φωνή για να ντυθείς.
Μα εσύ φεύγεις
όπως ήρθες
γυμνή
για να υπάρχει πάντα ένα Ποίημα
να λέει για σένα.

Τάκης Σινόπουλος, 1951-1964

Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας

-Μίλα!
-Μίλα! Γιατί δε μιλάς;
-Μίλα! Δε με νοιάζει τι θα πεις, μίλα!
-Μίλα! Μίλα!
Πες της...πες της...γιατί δεν της λες ότι κάθε στιγμή μαζί ήταν γιορτή. Επιφάνεια, οι δυο σας μόνοι μέσα στον κόσμο.
Ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο αναλάφρη κι από πουλί, ότι κατέβηκε ορμητική δυο δυο τα σκαλιά σαν ίλιγγος και μέσα από την υγρή πασχαλιά σε οδήγησε στο βασίλειό της, στην άλλη πλευρά, πίσω από τον καθρέφτη.
Πες της, γιατί δεν της λες, ότι όταν ήρθε η νύχτα, άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της αγίας τράπεζας, ότι στο σκοτάδι έλαμψε η γύμνια σας, καθώς γείρατε.
Ότι άνοιξες τα μάτια σου και την είδες στο πλάι σου και είπες...Πες της το. Αυτό πρέπει να της το πεις: ευλογήμενη να' σαι.
Κι ότι ήξερες πως η ευλογία σου ήταν θράσος. Ότι κοιμόταν και το χέρι της ήταν ακόμα ζεστό κάτω από τα σκεπάσματα.
Πες της για τα ηλεκτροφόρα σύρματα της κοιλιάς της, ότι βουνά πρόβαλλαν στην ομίχλη, θάλασσες λυσσομανούσαν, ενώ κοιμόταν ακόμα καθισμένη σε θρόνο κι ήταν, θέε μου, δική σου.
Πες της, γιατί δεν της λες ότι όταν ξαπλώνατε μαζί, έσβησαν πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος.
Πουλιά ταξίδευαν στον ίδιο δρόμο.
Ότι ο ουρανός ξετυλιγόταν μπρος στα μάτια σας, ότι τα ψάρια στα ποτάμια κολυμπούσαν αντίδρομα.


Αρσένι Ταρκόφκσι, Μετάφραση Χρήστος Κολτούκης

First sight

I believe
in love at first sight
but I will always believe
that the people
we love
we have loved before.
Many, many, many times before
and when we stumble
through grace and circumstance
and that brilliant illusion of choice
to finally meet them again,
we feel it faster
each time through.
The one glance
that set life alight
is two sets of two eyes
staring through the layers
of lifetimes and stolen glances
and first kisses and hands held;
the brace against the weight
and unrelenting tide
of waiting.
I believe
in love at first sight
but am not burdened with the misconception
that it' s a first sight
at all.


from the Miracle in the mundane, Tyler Knott Gregson

Exodus

for years

until yesterday
I was girl
it took much of my life to become a woman
it was very hard for me to grow up
now I say that I am
woman and girl together
I've won them both
they are mine
I'll be an old woman and I'll be the only one who doesn't know it


από τα Ομηρικά, Φοίβη Γιαννίση

Αἰώρηση

Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητες
εἶναι μόνο συναρπαστικές.
Καθὼς κρεμόμουνα στὸν ἀέρα
κρατημένος ἀπὸ ἕνα κάτασπρο σύννεφο
σὲ μυθικὴ ὀθόνη τῆς φαντασίας
παρατηροῦσα τὶς τιμὲς
τῶν στοιχείων τοῦ αἵματός μου
κι ἄκουγα μία ἐκθαμβωτικὴ μουσικὴ πράξη
σχεδὸν ἐξωανθρώπινη
πρὸς τ᾿ ἀριστερὰ στὸ γεωγραφικὸ χάρτη
στὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τὸ βουνὸ Τρόμος
τυλιγμένο πάντοτε μ᾿ ἀστραπὲς
καὶ ἔκπαγλες καταιγίδες.
Ἐκεῖ ἀνέβηκα μία φορά.
Ἐκεῖ πρωτάκουσα τὸ τραγούδι
ποὺ ἔλεγε ἀνήκουμε στὰ νερά.
Κι ἀπ᾿ τὴν ἄλλη ἔλαμπε ὁ Ἐκκλησιαστής.
Ἀπὸ καιρὸ γνώριζα πὼς τὸ αἷμα
περιέχει ὅλο τὸ μυστήριο
ποὺ δίνεται μὲ σημάδια
στὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ πλήρη ἀσυνέχεια.
Μήπως ἡ κυκλοφορία; -
διερωτήθηκε ὁ λαμπρὸς Καὶ αἰφνιδίως
ἦρθε στὸ μυαλό μου ὁ Λεονάρντο
ποὺ ἤξερε θεσπέσιες εἰδήσεις ἀπ᾿ τὸ σῶμα.

τοῦ Θάνου Κωνσταντινίδη, 29 Αὐγούστου 1990

Το πορφυρό χρώμα

Αγαπημένη μου Νέτι.
Δε γράφω πια στο Θεό, γράφω σε σένα.
[...]Δεν υπάρχει τρόπος να διαβάσεις τη Βίβλο και να μη σκεφτείς πως ο Θεός είναι λευκός, μου λέει. Ύστερα αναστενάζει. Όταν ανακάλυψα πως σκεφτόμουνα ότι ο Θεός είναι λευκός και άντρας, έχασα το ενδιαφέρον μου. Θυμώνεις, επειδή δε φαίνεται ν' ακούει τις προσευχές σου. Χμμμ! Μήπως ο δήμαρχος ακούει τίποτε απ' όσα του λένε οι έγχρωμοι; Ρώτα τη Σοφία, μου λέει.
Όμως δε χρειάζεται να ρωτήσω τη Σοφία. Το ξέρω πως οι λευκοί δεν ακούνε ποτέ τους έγχρωμους, τελεία και παύλα. Όταν σ' ακούνε, σ' ακούνε μόνο τόσο όσο να μπορέσουν να σου πούνε τι να κάνεις.
Να τι είναι, λέει η Σουγκ. Να τι πιστεύω. Ο Θεός είναι μέσα σου και μέσα σ' όλους τους άλλους. Έρχεσαι στον κόσμο με το Θεό. Όμως μόνο αυτοί που τον γυρεύουν μέσα τους τον βρίσκουν. Και μερικές φορές φανερώνεται ακόμα κι αν δεν τον γυρεύεις ή δεν ξέρεις τι γυρεύεις. Για τους περισσότερους ανθρώπους είναι μπελάς νομίζω. Πόνος. Να νιώθεις σκατά. Κι ο Θεός δεν είναι άντρας ή γυναίκα, είναι ουδέτερο.
Και πώς είναι; τη ρωτάω.
Δε μοιάζει με τίποτα, μου λέει. Δεν είναι φωτογραφία. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το δεις ξεχωριστά απ' όλα τ' άλλα, ξεχωριστά από τον εαυτό σου. Πιστεύω πως ο Θεός είναι όλα, λέει η Σουγκ. Όλα που υπάρχουν ή υπήρχαν ή θα υπάρξουν. Κι όταν το νιώθεις αυτό κι είσαι ευτυχισμένη που το νιώθεις, τον έχεις βρει.
Η Σουγκ είναι όμορφη, πρέπει να σου πω. Κατσουφιάζει λιγάκι, κοιτάζει έξω στην αυλή, ακουμπάει πίσω στην καρέκλα της, είναι σαν ένα μεγάλο τριαντάφυλλο.
Μου λέει, το πρώτο μου βήμα μακριά από το γέρο λευκό άντρα ήταν τα δέντρα. Ύστερα ο αέρας. Ύστερα τα πουλιά. Ύστερα οι άλλοι άνθρωποι. Όμως μια μέρα που καθόμουν ήσυχη κι ένιωθα σαν ορφανό παιδί, όπως και ήμουνα, μου ήρθε: Αυτή η αίσθηση πως ήμουν μέρος όλων, όχι χωριστή, καθόλου. Ήξερα πως αν έκοβα ένα δέντρο, θα μάτωνε το μπράτσο μου. Κι άρχισα να γελάω και να κλαίω και να τρέχω γύρω γύρω μέσα στο σπίτι. Ήξερα πολύ καλά τι ήταν. Στην πραγματικότητα, όταν σου συμβεί, αποκλείεται να μην το καταλάβεις. Μοιάζει κάπως με, ξέρεις ποιο, μου λέει, χαμογελώντας και μου χαϊδεύει το μπούτι, ψηλά.
Σουγκ! της λέω.
Ναι, μου λέει. Ο Θεός τ' αγαπάει όλα αυτά τα αισθήματα. Είναι από τα καλύτερα πράγματα που έφτιαξε ο Θεός. Κι όταν ξέρεις πως ο Θεός τ' αγαπάει, τ' απολαμβάνεις πολύ περισσότερο. Μπορείς ν' αφεθείς, να κάνεις όλα όσα γίνονται και να δοξάζεις το Θεό με το να σ' αρέσει αυτό που σ' αρέσει.
Ο Θεός δεν πιστεύει πως είναι βρώμιο; τη ρωτάω.
Όχι, μου λέει. Ο Θεός το έφτιαξε. Άκου, ο Θεός αγαπάει όλα όσα αγαπάς κι εσύ, και πολλά πράγματα που δεν τ' αγαπάς. Όμως πιο πολύ απ' όλα ο Θεός αγαπάει το θαυμασμό.
Μου λες πως ο Θεός είναι ματαιόδοξος; τη ρωτάω.
Όχι, μου λέει. Όχι ματαιόδοξος, θέλει μόνο να μοιράζεται μαζί σου όλα τα καλά πράγματα. Νομίζω πως ο Θεός τσαντίζεται όταν περνάς μπροστά στο πορφυρό χρώμα κάποιου λιβαδιού και δεν το προσέχεις.
Τι κάνει όταν τσαντίζεται; τη ρωτάω.
Να κάνει κάτι άλλο. Οι άνθρωποι νομίζουν πως το μόνο που ενδιαφέρει το Θεό είναι να τον ευχαριστούμε. Όμως κάθε βλάκας που ζει στον κόσμο μπορεί να δει πως εκείνος προσπαθεί πάντα να μας ευχαριστήσει.
Ναι; της λεω. Ναι, μου λέει. Πάντα μας κάνει μικρές εκπλήξεις και μας τις παρουσιάζει όταν δεν το περιμένουμε. Εννοείς πως θέλει να τον αγαπάμε, ακριβώς όπως λέει η Βίβλος.
Ναι, Σέλι, μου λέει. Όλα θέλουν να τ' αγαπάμε. Τραγουδάμε και χορεύουμε, κάνουμε γκριμάτσες και δίνουμε μπουκέτα λουλούδια προσπαθώντας ν' αγαπηθούμε. Πρόσεξες ποτέ πως τα δέντρα κάνουν όλα όσα κάνουμε κι εμείς για να τραβήξουν την προσοχή, εκτός από το να περπατάνε;
Λοιπόν μιλάμε και μιλάμε για το Θεό. Όμως εγώ είμαι ακόμα σα χαμένη. Προσπαθώ να διώξω από το κεφάλι μου εκείνον το γέρο, λευκό άντρα. Τον σκεφτόμουνα τόσο πολύ στη ζωή μου, ώστε ποτέ δεν πρόσεξα πραγματικά τίποτε απ' αυτά που έφτιαξε ο Θεός. Ούτε ένα στάχυ (πώς το έκανε;), ούτε το πορφυρό χρώμα (από πού έρχεται;). Ούτε τα μικρά αγριολούλουδα. Τίποτα.
Τώρα που ανοίγουν τα μάτια μου, νιώθω σα χαζή. Δίπλα σε κάθε μικρό θάμνο της αυλής μου, η κακία του Μίστερ ---- μοιάζει σα να μικραίνει. Όμως δε χάνεται τελείως. Είναι όπως το λέει η Σουγκ, πρέπει να βγάλεις το λευκό άντρα από το μάτι σου πριν μπορέσεις να δεις τίποτε άλλο.
Ο λευκός άντρας χαλάει τα πάντα, λέει η Σουγκ. Είναι πάνω στο δοχείο με το μπληγούρι σου, μέσα στο κεφάλι σου και μέσα στο ραδιόφωνο. Προσπαθεί να σε κάνει να πιστέψεις πως είναι παντού. Μόλις πιστέψεις πως είναι παντού, πιστεύεις πως είναι ο Θεός. Όμως δεν είναι. Όποτε προσπαθείς να προσευχηθείς κι ένας λευκός άντρας στρογγυλοκάθεται στην άλλη άκρη της προσευχής σου, πες του να πάει να χαθεί, λέει η Σουγκ. Σκέψου τα λουλούδια, τον άνεμο, το νερό, μια μεγάλη πέτρα.
Όμως αυτή είναι δύσκολη δουλειά, πρέπει να σου πω. Ήταν εδώ τόσον πολύ καιρό που δε θέλει να το κουνήσει. Μας απειλεί με κεραυνούς, πλημμύρες, και σεισμούς. Εμείς πολεμάμε. Δεν προσεύχομαι πια καθόλου. Κάθε φορά που σκέφτομαι μια πέτρα, την πετάω.

Αμήν

Γυναικείες κουβέντες [ιιι]

Ήταν τότε, στους παλιούς καιρούς. Υπήρχε η γη, ο ουρανός, οι μέρες, οι νύχτες. Η βροχή κι ο ήλιος, ο κύκλος των εποχών. Υπήρχε ο σπόρος που βλάσταινε, το δέντρο που ψήλωνε και ευδοκιμούσε, έδινε τους καρπούς του κι έπειτα μαραινόταν μέσα σε μια αργή απαλότητα. Υπήρχε η κοιλιά των γυναικών που μεγάλωνε, φούσκωνε για καιρό, κι έπειτα ανάβλυζε η νέα ύπαρξη. Υπήρχαν παιδιά που μεγάλωναν και μεγάλοι που έγερναν στο χώμα και πέθαιναν.
Τ' άστρα γυρνούσαν τις νύχτες, οι εποχές εναλλάσσονταν, και τα σύννεφα κύλαγαν μέσα στον άνεμο.
Ο αέρας γλιστρούσε πάνω σε δέρματα προσεχτικά. Το γδαρμένο λιθάρι των προγόνων κρατούσε.
Ο κόσμος ήταν ο ερωτικός γάμος μιας μονιμότητας κι ενός περάσματος. Η ζωή ήταν η απόδειξη του περάσματος μέσα στη μονιμότητα όλων των πραγμάτων, όταν ακόμα δεν είχαν ξεχωρίσει αυτό που πέρναγε απ' αυτό που έμενε.
[...] Κι ο άντρας είχε χωρίς να στενοχωριέται από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, τη θέση του κατώτερου. Η φύση τον είχε κάνει χρήσιμο και αφοσιωμένο. Μα δεν ήταν παρά ένα κλωνάρι της ζωής. Όταν έφτανε η στιγμή του θανάτου του, σαν ξερό κλωνάρι, ξεκόλλαγε από το δέντρο της ζωής, που συνέχιζε και χωρίς αυτόν τη φωτεινή του άνθηση.
Ο άντρας  υπηρετούσε τη γυναίκα, στο μέτρο που ήταν το μέσο διατήρησης της ζωής, το ενδιάμεσο ανάμεσα στις γυναίκες, πηγές της ζωής και στη φύση, πλούσια με όσα ποθούσε άπληστα η ζωή.
Ο άντρας έφτιαξε το εργαλείο κατ' εικόνα και ομοίωση του. Πολύτιμο αντικείμενο βέβαια, μα που δεν έχει από μόνο του κανένα σκοπό, που δεν υπάρχει παρά για να υπηρετεί τη ζωή και που το πετάς όταν πια δε χρησιμεύει.
Φτιάχνοντας το εργαλείο ο άντρας, στοχάστηκε πάνω στη σχέση του μ' αυτό. Κι είδε με περιέργεια ότι μπορούσε να φτιάξει το εργαλείο ή να μην το φτιάξει. Ότι απ' αυτόν εξαρτιόταν η τύχη του πυριτόλιθου - να τον κόψει ή ο πυριτόλιθος να κόβει.
Τότε ο άντρας έβαλε στον εαυτό του ένα ερώτημα φοβερό: Γιατί αυτή κι όχι εγώ; Γιατί μ' έκανε άντρα, αντί να με κάνει γυναίκα; Γιατί με στέρησε απ' αυτό που αυτή διαθέτει, τη γονιμότητα;
Κι ο άντρας απόχτησε το αίσθημα ενάντια στη μητέρα του.

Έτσι, μ' ένα πρώτο αίσθημα αδικίας στράφηκαν οι άντρες ενάντια στις γυναίκες, έσφιξαν τις γροθιές τους και συγκέντρωσαν όλη τη σκέψη τους στην επιδίωξη μιας εκδίκησης.
Διεκδίκησαν μερίδιο στην ιερή πράξη της γέννησης. Κάθε άντρας θα συνδεόταν με μια γυναίκα, αποκλειστικά και θα 'λέγαν από δω και μπρος ότι το παιδί προερχόταν και από τη γυναίκα και από τον άντρα αυτόν. Αγνοώντας τη σχέση που υπήρχε ανάμεσα σ' αυτόν και το παιδί, εφηύρε την πατρότητα, που τη θεωρούσε δικό του διάταγμα.
Οι γυναίκες, το ίδιο αδαείς, και γι' αυτό σίγουρες για τα προνόμιά τους, συμφώνησαν εύκολα σ' αυτή την παρωδία.
Για ν' ανταπαντήσουν στη δύναμη, που μόνο αυτές διέθεταν, αυτοί επινόησαν μια εξουσία, που τους επέτρεπε να τις ανταγωνίζονται.
Μη διαθέτοντας καμιά εξουσία ατομική, δε μπορούσαν να βρουν την εξουσία παρά μόνο από το συνασπισμό των δυνάμεών τους. Έτσι οι άντρες συνασπίστηκαν.
Οι γυναίκες ευχαριστήθηκαν βλέποντας να δεκαπλασιάζονται οι καρποί της εργασίας τους. Ευχαριστήθηκαν βλέποντάς τους να αγωνίζονται να χτίζουν, να ξεχερσώνουν, να καλλιεργούν, να πολεμούν και να καμαρώνουν μόνοι τους.
Κι έφτασε μια στιγμή, που αυτοί μπόρεσαν να πούνε: αυτό εδώ είναι δουλειά του άντρα, κι εσείς οι γυναίκες, που δεν έχετε καμία σχέση μ' αυτό που κάναμε, δεν επιτρέπεται να πλησιάζετε πια.
Αυτές συγκατένευσαν πρόθυμα γιατί, ευχαριστημένες από τ' άμεσα αποτελέσματα της συνεργασίας τους δεν έβλεπαν τίποτε που να θίγει τη δικιά τους δύναμη και την αξία τους, που τη θεωρούσαν άφθαρτη.
Από την εξουσία να φτιάχνουν, αυτοί πέρασαν στην εξουσία ν' αποφασίζουν.
Κι έτσι η πόρτα για την επικράτηση του αρσενικού άνοιξε.
Όλη η ιστορία του άντρα δεν είναι παρά η διαδοχική εγκαθίδρυση τομέων δραστηριότητας, απ' τους οποίους  απομάκρυνε τη γυναίκα, και που τους χρησιμοποιούσε για να περιορίσει και να υποτάξει τη μέχρι τότε θριαμβεύουσα δύναμη των γυναικών. Είναι η επινόηση, η κατοχή του λόγου.
Και παραδόξως, με δεδομένα τα μέσα που διέθεταν και την αναγκαιότητα ενός συνασπισμού τους για ν' αντιπαρατεθούν στις γυναίκες, μιμήθηκαν τη μόνη δύναμη που ήξεραν, τη δύναμη της γυναίκας.
Κι αυτή βρισκόταν μέσα στην πράξη της γέννησης μονιμότητας και παροδικότητας.
Σχημάτισαν για τον εαυτό τους την αντίληψη ότι είναι περαστικοί που οικοδομούν τη μονιμότητα. Κι επινόησαν την ιστορία, μια παρωδία της ζωής.
Ήθελαν τους εαυτούς τους να 'ναι δημιουργοί και προφήτες. Θεμελιωτές, χτίστες και κύριοι βασιλείων.
Θέλησαν η γη να μην είναι πια η γη, αλλά η γη του άντρα. Την αναποδογύρισαν, την ξεκοίλιασαν, την αναστάτωσαν. Την έκαναν διαφορετική, πιο πλούσια και λιγότερο πολύτιμη.
Θέλησαν να εγκαθιδρυθεί ανάμεσα σ' αυτούς και τα πράγματα ένας δεσμός το ίδιο στενός, όσο κι ο δεσμός της γυναίκας με το παιδί που έχει μέσα της. Έτσι εγκαθίδρυσαν την ιδιοκτησία, που δεν είναι παρά μια εικόνα αυτού του δεσμού παραφθαρμένη, ριγμένη στην αδράνεια. Στη γυναίκα, αυτός ο δεσμός δεν είχε νόημα, παρά όσο προετοίμαζε τη ζωή, κι έπαυε να υπάρχει από μόνος του όταν η εμφάνιση της νέας ζωής τον έκανε άχρηστο. Αυτοί όμως καθόρισαν ένα δεσμό, που αντί να υπόσχεται υποτάσσει, ένα δεσμό, που δεν έχει νόημα, παρά όσο εξασφαλίζει την εξουσία, ένα δεσμό, που αντί να σβήνει δε μπορεί παρά να ενισχύεται από μια εξουσία που τον ευνοεί. Ένα δεσμό που, αν καμιά φορά τρέφει το δικό του άντρα, κάνει όλους τους άλλους να πεινούν. Τον καταραμένο δεσμό, που στραγγαλίζει τη ζωή.
Ανήγγειλαν τη βασιλεία του άντρα.