Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής

πολύ σιωπηλά είναι όλα, κι η σιωπή είναι καλή μονάχα σαν κλείνη μέσα της χαρά. Αλλοιώς τη φοβάμαι... ΛΗ

τα σπέρματα
των λυκανθρώπων
κουράζουν
τα πηδάλια
του ορίζοντος
ρίχτουν
αναμμένες φλογέρες
μέσα
στα ματωμένα φουστάνια
που κρέμονται

στα πυκνά κλαριά
των δέντρων
πνίγουν κοράκια
μεσ’ στους καθρέφτες
ζητούν
τη δικαιοσύνη
και τον οίκτο
των
παιδιών

εγώ
-όμως-
βάζω κόκκινα λουλούδια
μεσ’ στα μαλλιά της
ορθώνομαι
ολόγυμνος
μέσα σε κήπους
πορφυρούς
χάνομαι
μέσα σε
σκοτεινές σπηλιές
που κρύφτουν
βαθιά
ραφτομηχανές
και ψάρια
κίτρινα
που μιλούν
σα λουλούδια

κι ίσως
εγώ να είμαι πια
αυτός ο λυκάνθρωπος

των αστραπών
αυτός που λεν
-σα βραδιάζει-
ο «άνθρωπος παρένθεσις»
μες στις φυσούνες
της πλεκτάνης
στα
σάβανα
της πορείας
εν ώρα
νυκτός
όταν
πεθαίνει
ένα πουλί
σα θειαφοκέρι

κι έτσι πέφτουν
-σταλαματιά, σταλαματιά-
στους κρόταφους
των απεγνωσμένων
κλειδοκυμβάλων
τα ζευγάρια
των απογοητευμένων
κι ένα
βαρύ σύννεφο
από μακριά
ξανθά μαλλιά
-με μάτια φαιά-
πετάει αθόρυβα
μες σε
στενόμακρα υπόγεια
οπ’ ανθούν μόνο
λιμάνια

και
γυπαετοί

κι είναι η σιωπή
φωτιά
μιαν ανεμόσκαλα
που τοποθετούν
προσεκτικά
στα χείλια
κι ένα άσπρο
άλογο
που είναι
ένα δέντρο
κοντά στη θάλασσα
κι ένα κόκκινο
άλογο
σαν
σημαία

και τρέχω
πάνω στα νερά
-ακούραστα-
με το λυρικό
ποδήλατο
με την περικεφαλαία
της αγάπης

κι όταν φτάσω
στο τελευταίο
σκαλί
της σκοτεινής
αυτής σκάλας

κι ανοίξω
την πόρτα
του δωματίου
τότες μόνε αντιλαμβάνομαι
πως το δωμάτιο
ήταν
-είναι-
ένας μεγάλος κήπος
γιομάτος μουσική
και
ζωγραφιές

-ένα δωμάτιο
γεμάτο σεντόνια
ριχμένα
μέσα στον κήπο-

σεντόνια
π’ άλλα ανεμίζανε
σα σημαίες
κι ωσάν
υελοπίνακες
κι άλλα ήτανε
ριχμένα κάτω
σαν καθρέφτες
κι άλλα
μιλούσαν
λέξεις άναρθρες
σαν καπνοδόχες
κι άλλα στρωμένα
σε κρεβάτια
σαν κομήτες

άλλα έμοιαζαν
κανάτια
άλλα ήτανε
σαν προβοσκίδες
κι άλλα
έντυναν
με δροσιά
και τραγικές κραυγές
γυναίκες ολόγυμνες
κι ωραίες

έτσι
που πρέπει
-ίσως ναν κι ανάγκη απόλυτη-
να παραβάλω
την όλη
κατάσταση
μ’ ένα γυαλί
που όταν
βάζης
το μάτι
βλέπεις
ένα βαθύ
πηγάδι
και στο
βάθος
ένα
π ο υ λ ί


Νίκος Εγγονόπουλος, 1939

Love Song

I lie here thinking of you:—

the stain of love
is upon the world!
Yellow, yellow, yellow
it eats into the leaves,
smears with saffron
the horned branches that lean
heavily
against a smooth purple sky!
There is no light
only a honey-thick stain
that drips from leaf to leaf
and limb to limb
spoiling the colors
of the whole world—

you far off there under
the wine-red selvage of the west!


William Carlos Williams, 1883 - 1963

Πλησίασε τώρα

Πλησίασε τώρα που τα νερά ανεβαίνουν
Πλησίασε τώρα
Η ομίχλη μας κρύβει απ’ τα περιττά βλέμματα
Κι ο πάγος σκέβρωσε τα τελευταία ίχνη
Των ξένων που πέρασαν
Έτσι κανείς δε θα μας δει
Πρόσωπο με πρόσωπο
Όπως θα με ξεντύνεις
Γυμνόν αλλόφρονα και ωραίον
Θα μαζέψω όλες τις μέρες
Θα περπατήσω πάλι στα ίδια σπίτια
Θ’ ανασάνω πάλι τη θάλασσα
Και με την τελευταία δύναμη
Θα ξεκρεμάσω απ’ τις μέρες τα σπίτια τη θάλασσα
Όλα μου τα δάκρυα
Όλες μου τις ανάσες
Θα στα δώσω
Για να υπάρξω


Αλέξης Τραϊανός, "Οι μικρές μέρες" (1973), Φύλακας Ερειπίων: Τα Ποιήματα, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1991

Κλόουν

Ο κλόουν δεν κλαίει ποτέ
μόνος του

κλαίει πάντα
μπροστά στους άλλους


Ο αληθινός κλόουν
ζει την αποτυχία πάνω στη σκηνή
με τη μεγαλύτερη αγάπη

κι όταν ο κόσμος γελάσει
με την αποτυχία του
αυτός υποκλίνεται βαθιά

μ' αυτό τον τρόπο μεταδίδεται
στον καθένα μας σαν μετάγγιση

το δικαίωμα στην αποτυχία


Ο κλόουν
δεν είναι άνθρωπος
είναι ελεύθερος


Ο κλόουν δεν το 'χει σε τίποτα
να κοιμίσει σαν μωρό στην αγκαλιά του
έναν αυτοκράτορα


Ηλίας Κουνέλας, Το εγχειρίδιο ενός καλού κλόουν

Ὅλα κοστίζουν ἕνα παίξιμο

Ὅλα κοστίζουν ἕνα παίξιμο.

Πάρε μαζί σου τὸν ἔρωτα κ᾿ ἐκεῖνα τὰ ὄνειρα

ἔλα στὴν κάτω γειτονιὰ καὶ πές: Κορόνα γράμματα

ἐκεῖ ποὺ χάνεται ἡ ψυχὴ νὰ βυθιστεῖς.

Θέλω ν᾿ ἀκούσεις τὸ μεγάλο μυστικὸ

γιὰ πάντα πέφτει ὁ καρπὸς ἀπ᾿ τὸ δέντρο.

Ἐντούτοις ἐκεῖ ποὺ χάνεται ὁ δρόμος νὰ τραβήξεις.

Ὅ,τι νὰ σὲ καλέσει

δὲν εἶναι γιὰ ἐπιστροφὴ

τὰ δάκρυα κι ὁ πόνος κοφτερὸς

εἶναι μέσ᾿ στὸ παιχνίδι.

Ὅποιες φωνὲς ἀκούσεις μὴ σὲ παρασύρουν

σφάξε τὴ μιὰ ὀμορφιὰ νὰ πιεῖ τὸ αἷμα ἡ ἄλλη.

Κορόνα γράμματα νὰ παίξεις

τὶς ὦρες καὶ τὰ χρόνια

μόνος με τὸν ἔρημο ἀντίπαλο.

Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα Α' (1961-1978)

man of the earth, woman of the sky

How rare to be born with a name of love
What challenges await that I must face
Or voice to listen from above
Telling what I must embrace

Each day I walk a path unknown
With no regrets for where I've been
Each experience is mine to own
No choices call to live again

How strong I am I ask myself
The measured test unfolds each day
A blessing of enormous wealth
Inside the gift will always lay


Rassouli

Γι’ αυτό αν τύχει και μ’ αγαπήσεις

Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση
μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο -παιδιακίσα πράγματα-
τον Ιούλιο κάποτε
Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.
Γι’αυτό αν τύχει και μ' αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
Κι εκεί.


Κατερίνα Γώγου

Το μικρό ποίημα

Έχω μια ώρα προθεσμία

γιατί ξεκίνησα νωρίς

και το μεγάλο ηλεκτρικό ρολόι είναι πάντα αμείλικτο

τίποτα δεν καταλαβαίνει από τα προβλήματα του χρόνου.

Έχει σωπάσει τώρα το μεγάφωνο του σταθμού

(ούτ' ένα φύσημα για δοκιμή)

έγινε σύνορο η σιωπή μας. Έγινε φράχτης

αν αυτό το τρένο που περιμέναμε δεν ερχόταν ποτέ

θα ήμουν ο μόνος απ' όλους αυτούς με τις αποσκευές

που θα ήξερε τον προορισμό του.

Βασίλης Στεριάδης, Ο κ. Ίβο/ Το ιδιωτικό αεροπλάνο, 1978

Η Φωνή

Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει.

Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Τεντώνει και τεντώνει ώσπου δεν αντέχει άλλο. Θέλει να ουρλιάξει, να χτυπήσει δυνατά, να σπάσει. Περιμένει την αφορμή αλλά δεν το ξέρει, κοντεύει να σκάσει. 

Τελικά μια μέλισσα μπαίνει απ' το ανοιχτό παράθυρο. Της τη σπάει. Την παίρνει κυνήγι, θέλει να τη διώξει. Η μέλισσα την τσιμπάει. 

Λες κι άνοιξε μια βαθιά σπηλιά πόνου, τα ουρλιαχτά της ακούγονται στα πέρατα του κόσμου. Καταριέται τη μελισσα, απειλεί να την εξαφανίσει. Ξεχνάει πως έτσι κι αλλιώς χωρίς το κεντρί της θα πετάξει πίσω στο σύμπαν, μακριά απ' την εκδίκηση της και το λάστιχο... 

ξαφνικά φαίνεται τόσο χαλαρο και σιωπηλό. Νιώθει ένα κενό, εκεί στο στήθος, το στομάχι της μαύρη τρύπα, ρουφάει το κεφάλι της. Τι υπάρχει εκεί; Τι θέλει; 

Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει. Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Δεν μπορεί ν' ανασανει, θέλει να κλάψει, να εξαφανιστεί. Τεντώνει και τεντώνει ώσπου δεν αντέχει άλλο. 

Κι η Φωνή λέει: "Είσαι η Αγάπη. Αν για πολύ καιρό δεν άκουγαν τη φωνή σου, αν το φως σου ήταν αόρατο σε μάτια που κοιτούν χωρίς να βλέπουν δεν εφταιξες εσύ. Κάποιες φορές κοιτώντας μέσα απ' τα μάτια του υπνοβάτη λες και μεταμορφώνεσαι κι εσύ σε σκιά. Τα χρώματα σου μοιάζουν να ξεφτιζουν".

"Λένε πως δεν κάνει να ξυπνάς αυτούς που υπνοβατουν. Όταν το κρύο σε καταπίνει είσαι χαμένη για πάντα." 

"Ξέχασες την καρδιά και τα χέρια σου. Βλέπουν αλλιώς κι είναι ζεστά σα φωτιά. Έχεις δει ποτέ μια αρκούδα να κάνει αγκαλιές; Έτσι αγκάλιασε κι εσένα σφιχτά και θ'ακουσεις καλά τη φωνή "είμαι εδώ, είμαι μαζί σου, πάντα ήμουν". Μπορεί να μη δεις αμέσως το φως, μα θα το νιώσεις. Είσαι η Αγάπη." 

Πρώτη γεννήθηκε απ'την κοιλιά του Χάους κι όταν όλα χαθούν παλι αυτή θα τα φέρει στη ζωή, όπως πρώτα. Εμείς πάλι είμαστε εδώ για να μάθουμε να τη βλέπουμε, να μας βλέπουμε. Κι οι πληγές μας φωνάζουν, κάτι ξέχασες, όσα ζητας και όσα ακόμα μισεις είναι μέσα σου, περιμένουν να τα δεχτεις, να σε δεις, είναι ο θησαυρός σου. Το ταξίδι σου. Γαλήνη.

Εύα Κ.

ο χρόνος άλλωστε χλευάζει

Τώρα που κείτομαι εδώ – κατ' επιλογή καθηλωμένη
μεταξύ τοίχων και οσμών
οσμών που δε χωρά ο νους του ανθρώπου
τώρα που στην ακινησία προσεύχομαι
το βράδυ τούτο να καεί
-μη σε ξεγελώ :
το βράδυ προσκαλώ στο παραλήρημά μου
μονάχα ως σχήμα συνεχές
ο χρόνος άλλωστε χλευάζει
όσους τον τεμαχίζουν-
ενώπιον σας – εδώ – ρωτώ
η ακινησία μου σε ποιούς άραγε να κοστίσει;
Σε όλους τους εραστές εκείνους
που απόψε ανέραστοι θα μείνουν-
στις νότες που δεν θα ακουστούν-
στη μπάρα που έμαθε να ζει
μονάχα για τους πότες της-
στον αέρα που φυσά
για τα κορίτσια με τις μακριές τις φούστες-
στους ταρίφες που περιμένουν μια τελευταία κούρσα
για να στεφθεί η αναμονή με επιτυχία
(καλώ εδώ και λοιπούς ηδονοβλεψίες της γραμμικής ροής:
αμμισθή αναμονή – ετεροχρονισμένη επιτυχία)-
στη Γυναίκα που βγήκε για τσιγάρα
με σουγιά στο ένα χέρι και βαρβιτουρικά στο άλλο
στη Γυναίκα που βγήκε κι αυτή για τσιγάρα
μήπως και ξεχαστεί και δε γυρίσει πίσω
και στην άλλη τη Γυναίκα που δεν κάπνισε ποτέ
αλλά βγαίνει για τσιγάρα
εν' όψιν παρουσίας.

Η ακινησία μου
κοστίζει όχι μόνο στους απ' έξω
αλλά και σε αυτούς που μέσα στέκονται – σε εκείνους τους ενδομήτριους κόκκους:
της ραστώνης θανάσιμοι εχθροί
όσο και αν με μαγγανείες αισχρές
τα βίτσια της επικαλούνται-
Σύμμαχο τους με καλούν
και προσφωνούν πως γίναμε πολλοί.
Ντροπή.
Τόσα κορμιά καθαρά
να στήνουν ύμνους στη ζωή
μην έχοντας μπροστά τους
ούτε μια κηλίδα αίμα.
Κορμιά ταριχευμένα πάνω στα κρεβάτια τους
Άγιοι του Παρελθόντος
Σωτήρες του Μέλλοντος
σώματα να ερωτοτροπούν με τον εαυτό τους-
ιεροσυλία.
Μα κι εγώ μιλώ πια ως ιερόσυλη
η ακινησία μου ολάκερη προσφέρθηκε
στο βωμό του αρεστού –όπως έπρεπε– όσο έπρεπε.
Τα κορμιά δίχως πληγές
του γούστου μου ποτέ δεν ήταν
και τώρα κοίτα με: σαν απο πορσελάνη μοιάζω.

Τα αρνούμαι όλα.
Τίποτε απο όσα είπα για το βράδυ αυτό
δεν είναι αλήθεια –μαζί μου συμμορφώσου.

Άλλωστε να θέλεις θέλω
«ένα κορμί άθικτο –ένα κορμί καθαρό»

Μα τώρα να, δικό μου λες πως είναι.
Τώρα λοιπόν που το κρατώ
στο νεκροκρέβατο της ηθικής το αφήνω
χάρισμά σας-
μόνο κρατήστε μου παρακαλώ
λίγο
απ'τη γλώσσα
και
τα μάτια.

Ιωάννα Π.

Αδιαφορία

Ανθησε αυτό το μίσος σαν ένας λαμπρός έρωτας
οδυνηρός, και αναστοχάζεται με λαχτάρα.
Ζητά ένα πρόσωπο και μια σάρκα, σαν να ήταν ένας έρωτας.

Είναι νεκρές η σάρκα του κόσμου και οι φωνές
που ακούγονταν, ένα τρέμουλο άδραξε τα
πράγματα∙ oλόκληρη η ζωή κρεμάστηκε από μια φωνή.
Κάτω από μια πικρή έκσταση περνούν οι ημέρες
στο θλιμμένο χάδι της φωνής που γυρίζει
ξεβάφοντας το πρόσωπο. Όχι χωρίς γλύκα
αυτή η φωνή της θύμησης ακούγεται αλύπητη και τρεμάμενη: κάποτε έτρεμε για μας.

Αλλά η σάρκα δεν τρέμει. Μόνο ένας έρωτας
θα μπορούσε να την ανάψει, και αυτό το μίσος τον γυρεύει.
Όλα μα όλα τα πράγματα και η σάρκα του κόσμου
και οι φωνές, δεν αξίζουν το καυτό χάδι
εκείνου του σώματος και αυτά τα μάτια. Μέσα στην πικρή έκσταση που αυτοκαταστρέφεται, αυτό το μίσος ξαναβρίσκει
κάθε μέρα ένα βλέμμα, μια σπασμένη λέξη,
και γαντζώνεται επάνω τους, αχόρταγο, σαν να ήταν έρωτας.


Cesare Pavese

New paradigm

If we are seeking a lover or relationship to make us happy ...
Then we are going to be disappointed
Over and over and over again

Whenever we are emotionally upset
We will see the cause of our pain and discomfort
As being caused by someone or something external to us...

We will see the problem as being the fault of our partner ...
Whose actions did not meet our expectations
Whose words did not fill the hole in our heart

We will see the solution as being our lover needs to change
So we can once again start feeling good
About ourselves

But we will never find permanent happiness here
Because there is nobody on this planet who can fulfil that role...
For it is our job to make ourselves happy

Only we can love ourselves enough
To keep us happy day in, day out
Moment to moment...
And finally know peace

Just as our partner is not here to make us happy
We are not here to make our partner happy

This patterning is based on fear
Because if we are giving someone the power to make us happy...
Then we are also giving them the power to take it away

So now we are aware of the patterning
How do we loosen our grip on codependency ? ....

We do what empowers us as individuals
We do what brings us joy
We follow our peace
We speak our truth
We honour ourselves

We have no expectations

We don't get defensive
We don't get reactive
We don't blame
Shame or criticise

We understand that whatever our partner does and says
Is a reflection on them...
Not on us

There will always be moments
When one or the other is feeling depleted of self love
And egos come out to play ...
Recognizing the trigger is our opportunity to choose love ...

To offer a safe space
To stand strong in our power
To be the calm in the storm
To remember our human journey

To respond respectfully
With acceptance
With honour
And with grace

For once our own love tank is filled
We have an excess of love to give away
Without needing anything in return
Exactly for moments like these...

So we can lift our beloved up
Encouraging them to open their wings once again
Rising together as equals
In freedom and love

This is the New Earth
This is the paradigm of conscious relationships
This is the shift that heals humanity
This is the love that changes the world

So let's love
In peace
And be free


Karen Star

Love after love

Θα ’ρθει καιρός
που μ’ έξαρση
θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου
σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα,στον δικό σου καθρέφτη,
κι ο ένας χαμογελώντας θα καλωσορίζει τον άλλο
και κάτσ’ εδώ θα λέει. Τρώγε.
Θ’ αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί. Δώσε ψωμί. Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ’ αγάπησε

όλη σου τη ζωή, που εσύ αγνόησες
για κάποιον άλλο, που σ’ έχει αποστηθίσει.
Κατέβασε τα ερωτικά γράμματα απ’ το ράφι, τις φωτογραφίες,
τα απελπισμένα σημειώματα, ξεφλούδισε από τον καθρέφτη την εικόνα σου.
Κάθισε. Απόλαυσε τη ζωή σου.


Derek Walcott 
Μτφ.: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ