Νέα σελήνη

 Νέα σελήνη.
Δεν ξέρω ότι οι μέρες περνάνε,
μόνο το βλέπω στους αριθμούς που αλλάζουν στο κινητό.
Ίσως αχρείαστο, ίσως σημαντικό
ώστε να "αξιολογώ ορθολογικά"
την ταχύτατη πορεία που έχει πάρει η συνειδητοποίηση
των πληγών κι η απελευθέρωση που
προκύπτει.
Χθες ήταν τεράστιο το βάρος που έφυγε  απ' το συκώτι μου.
Κι η άμμος με αγκάλιασε εμένα
και την επιθυμία μου, δικαιολόγησε
τον πόνο ως αναγκαίο για να
συνδεθώ μαζί της, να της χαρίσω το
βάρος μου για να δανειστώ την
ανάσα της.

Φόβος.
Της ανυπαρξίας ή του αλόγου;

Εύα
19/8/2020

Κουνταλίνι

I

Το φίδι κάθεται στην κοιλιά μου
Τυλίγει τη μέση μου
κι η ουρά του σπρώχνει την είσοδο του κόλπου μου.

Εκείνος πού και πού πετάει
με τόνο παιδιού τρομαγμένου
ή και θυμωμένου μαζί
"ναι αλλά πάρτε το! βάλτε το μέσα!"

Το σώμα μου και το φίδι θέλουνε
να μείνουνε μαζί.
Σφίγγεται στο αριστερό μου χέρι
Σκαρφαλώνει στο σβέρκο μου
αργά έρχεται στο δεξί ώμο

Ξαφνικά νιώθω δονήσεις στο σβέρκο
και σαν ζωντανή αλυσίδα.
Για λίγο κάτι μ' έχει σβερκώσει

Η όλη αίσθηση βγάζει κάτι βαθιά σεξουαλικό
σαν απ' τον πυρήνα της φωτιάς της γης
Εκείνο και το σώμα μου
ηλεκτρικά επικοινωνούν
δονήσεις

Νιώθω πιο μαζί σου από ποτέ
Κι από πριν δηλαδή
Αλλά τώρα είναι πιο
εύκολο
να συνδεθώ
ή καλύτερα να το πάρω στα σοβαρά αλλά και
να βγει μια συνεννόηση
Ίσως γι' αυτό. Να τα λέμε πιο συχνά


ΙΙ

"Το φίδι! Το φίδι! λέω
Πες μου, στ' αλήθεια γίνεται;"
"Στ' αλήθεια. Να το πάρω;"
"Όχι να δω αν γίνεται ήθελα"

Κάπως ηρέμησα όμως ο σβέρκος μου
πονούσε
Όχι ότι δεν πονάει όταν τριπάρω

Όταν πηδάς τόσες διαστάσεις
θέλεις ξεκούραση μετά
Ανανέωση και γέλιο
Ειδικά αν ξέρεις ότι
τόσο φόβο προκαλεί
το φίδι


ΙΙΙ

Που απλά υπενθυμίζει
τη βαθιά
συγγένεια με τη γη
Τις φλέβες και τη λάβα
που χαρακώνουν τις
νοητές
ηθικές προβολές
της ενσάρκωσης του ειδώλου,
της καθομοίωσης με
το ξόαννο που αποκρύπτει

ο φόβος
το φιδίσιο χορό της Σαλώμης,
και την υπερβατή ζεστασιά
του σώματος δεν
την κοιτά

Σαν παραπλανητικό σύννεφο
κοιτάει από ψηλά ως πάτο
Ποτέ δεν αγκαλιάζει το
σχήμα του φύλλου
την αναπνοή του σκυλιού
την χρωματική οσμή
του λουλουδιού

Κι αυτά τα τυχαία σημάδια
ζωής που έχουν οι κλειστοί χώροι
είναι γιατί δείχνουν
ζώα και μοτίβα
που μόνο απομιμήσεις τους
αποτελούν
οι βιομηχανικές παπάτζες
που αγοράσαμε στις εκπτώσεις
(Καλύτερα να ψείριζα περισσότερα)


IV

Και τα σώματα
ειδικά τα μάτια, μιλάνε
Αυτά μπορούν ωστόσο να σε
παραπλανήσουν

Αλλά τα σώματα
που τόσο βλέπουν
αν τα ακολουθούσαμε
με κλειστά μάτια
θα μας έφταναν
Εκεί

Γιατί το μάτι μπορεί
να μην κοιτάξει μόνο
Εκεί
έτσι για σπάσιμο
για να είναι το κακό παιδί
της υπόθεσης

Αν απλά έδιωχνα το
σύννεφο θα
άνοιγε το κεφάλι μου
Δε θα ήταν πια "μου"
κι έτσι θα άνοιγα

Και μετά;

Η Φωνή

Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει.

Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Τεντώνει και τεντώνει ώσπου δεν αντέχει άλλο. Θέλει να ουρλιάξει, να χτυπήσει δυνατά, να σπάσει. Περιμένει την αφορμή αλλά δεν το ξέρει, κοντεύει να σκάσει. 

Τελικά μια μέλισσα μπαίνει απ' το ανοιχτό παράθυρο. Της τη σπάει. Την παίρνει κυνήγι, θέλει να τη διώξει. Η μέλισσα την τσιμπάει. 

Λες κι άνοιξε μια βαθιά σπηλιά πόνου, τα ουρλιαχτά της ακούγονται στα πέρατα του κόσμου. Καταριέται τη μελισσα, απειλεί να την εξαφανίσει. Ξεχνάει πως έτσι κι αλλιώς χωρίς το κεντρί της θα πετάξει πίσω στο σύμπαν, μακριά απ' την εκδίκηση της και το λάστιχο... 

ξαφνικά φαίνεται τόσο χαλαρο και σιωπηλό. Νιώθει ένα κενό, εκεί στο στήθος, το στομάχι της μαύρη τρύπα, ρουφάει το κεφάλι της. Τι υπάρχει εκεί; Τι θέλει; 

Ένα λαστιχένιο κορδόνι τεντώνει και τεντώνει. Η Αγάπη πονάει στο στήθος, ανακατεύεται το στομάχι της κι όλα γυρίζουν. Δεν μπορεί ν' ανασανει, θέλει να κλάψει, να εξαφανιστεί. Τεντώνει και τεντώνει ώσπου δεν αντέχει άλλο. 

Κι η Φωνή λέει: "Είσαι η Αγάπη. Αν για πολύ καιρό δεν άκουγαν τη φωνή σου, αν το φως σου ήταν αόρατο σε μάτια που κοιτούν χωρίς να βλέπουν δεν εφταιξες εσύ. Κάποιες φορές κοιτώντας μέσα απ' τα μάτια του υπνοβάτη λες και μεταμορφώνεσαι κι εσύ σε σκιά. Τα χρώματα σου μοιάζουν να ξεφτιζουν".

"Λένε πως δεν κάνει να ξυπνάς αυτούς που υπνοβατουν. Όταν το κρύο σε καταπίνει είσαι χαμένη για πάντα." 

"Ξέχασες την καρδιά και τα χέρια σου. Βλέπουν αλλιώς κι είναι ζεστά σα φωτιά. Έχεις δει ποτέ μια αρκούδα να κάνει αγκαλιές; Έτσι αγκάλιασε κι εσένα σφιχτά και θ'ακουσεις καλά τη φωνή "είμαι εδώ, είμαι μαζί σου, πάντα ήμουν". Μπορεί να μη δεις αμέσως το φως, μα θα το νιώσεις. Είσαι η Αγάπη." 

Πρώτη γεννήθηκε απ'την κοιλιά του Χάους κι όταν όλα χαθούν παλι αυτή θα τα φέρει στη ζωή, όπως πρώτα. Εμείς πάλι είμαστε εδώ για να μάθουμε να τη βλέπουμε, να μας βλέπουμε. Κι οι πληγές μας φωνάζουν, κάτι ξέχασες, όσα ζητας και όσα ακόμα μισεις είναι μέσα σου, περιμένουν να τα δεχτεις, να σε δεις, είναι ο θησαυρός σου. Το ταξίδι σου. Γαλήνη.

Εύα Κ.