Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018

Η μάσκα

Γράφω φορώντας πάντα στο πρόσωπό μου μια μάσκα,
ναι, μια μακριά μάσκα, βενετσιάνικη, παλαιική,
με στενό μέτωπο,
όμοια με λευκό μεταξωτό ρύγχος.
Κάθομαι στο τραπέζι και υψώνω το κεφάλι,
ατενίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη,
καταπρόσωπο, και μετά σε γωνία, παρατηρώ
την παιδική, κτηνώδικη κατατομή που αγαπώ.
Ω, αν ένας αναγνώστης, ο αδελφός μου, σ’ αυτόν
μιλώ μες απ’ τη χλωμή, γυαλιστερή μάσκα,
αν γινόταν να ‘ρθει και να φυτέψει ένα αργό,
βαρύ φιλί σ’ αυτό το στενό μέτωπο,
σ’ αυτό το πελιδνό μάγουλο,
για να προσδώσει στη μορφή μου όλο το βάρος
μιας άλλης μορφής, άδειας κι αυτής και μυρωμένης.


Valery Lambaud

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018

Η επιθεώρηση νταντά

για τον Μαρσελ Γιανκό

Πέντε αραπίνες σ'ένα αυτοκίνητο
ανατινάχτηκαν ακολουθώντας τις 5 κατευθύνσεις
των δαχτύλων μου
όταν βάζω το χέρι για να προσευχηθώ στο θεό
(κάποτε)
γύρω από το κεφάλι μου υπάρχει το υγρό φως των γέρικων σεληνιακών πουλιών
το πράσινο φωτοστέφανο των αγίων γύρω από τις
εγκεφαλικές υπεκφυγές
τραλαλαλαλαλαλαλαλαλα
που βλέπουν τώρα να ψοφολογάνε μες στις οβίδες


Τριστάν Τζαρά

Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018

i carry your heart with me(i carry it in

i carry your heart with me(i carry it in
my heart)i am never without it(anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
                                                           i fear
no fate(for you are my fate, my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
a whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of a sky of a tree called life;which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)


E.E. Cummings, Five poems, 1952

Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018

Το πνέυμα πρόθυμο, η σάρκα όμως σοφή

Λένε κάποιοι ότι το σώμα
αν συγκριθεί με το Πνεύμα
-είναι λιγότερο.
Σαν αυτά που γίνονται στην προσμονή,
στη σεξουαλική επιθυμία
-να ήταν λιγότερα
από εκείνα τα διαλεχτά
της Λογικής, της Ηθικής μας Θέλησης.

Αλλά δείχνει η επιθυμία καθαρά
κουράγιο και σοφία
όταν η Θέληση και η Λογική
δειλιάζουν, συρρικνώνονται και δεν τολμούν
τη Ζωή να υπηρετήσουν.

Και στην Επιθυμία της Σάρκας
φωλιάζει μια λογική ανώτερη
φλέγεται ένα νόημα πιο βαθύ
που εκτοπίζει όποια λογική
κι υπερνικά τη θέληση.
Ειν'η επιθυμία πιο κοντά στην καρδιά της ζωής
πιο υπάκουη και πιο ανθεκτική.

Είναι η σάρκα που τη θέλησή μας κυβερνά
Έτσι λέω,
"Το Πνεύμα μεν πρόθυμο,
η δε Σαρξ σοφή".


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018

Το συγγενολόι

Ό,τι φυτρώνει, μεγαλώνει, ωριμάζει, μαραίνεται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται είναι η οικογένειά μας.
Κάθε παιδί έχει πολλούς γονείς, θείους, αδέλφια και παππούδες. Παππούδες είναι οι νεκροί και οι λόφοι. Παιδιά της γης και του ήλιου, ποτισμένοι από βροχές θηλυκές και αρσενικές, είμαστε όλοι συγγενείς με τους σπόρους, τα καλαμπόκια, τα ποτάμια και τις αλεπούδες που ουρλιάζουν αναγγέλοντας τη νέα χρονιά. Οι πέτρες είναι συγγενείς με τα φίδια και τα σαμιαμίδια.Το καλαμπόκι και το φασόλι μεγαλώνουν μαζί σαν αδέλφια, χωρίς να μαλώνουν. Οι πατάτες είναι ταυτόχρονα παιδιά και γονείς εκείνου που τις φυτεύει, επειδή ο δημιουργός είναι και δημιούργημα.
Όλα είναι ιερά κι εμείς επίσης. Καμιά φορά εμείς είμαστε θεοί και οι θεοί είναι, καμιά φορά, ανθρωπάκια τόσα δα.
Αυτά λένε κι αυτά πιστεύουν οι ιθαγενείς των Άνδεων.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018

Ο καλλιτέχνης

Ένα βράδυ ήρθε στην ψυχή του η επιθυμία να φτιάξει ένα καλλιτέχνημα: «Τη χαρά της στιγμής».
Και βγήκε στον κόσμο γυρεύοντας μπρούντζο. Γιατί μονάχα μπρούτζινη τη φανταζόταν.
Μα οι μπρούντζοι ολουνού του κόσμου είχαν χαθεί και πουθενά αλλού δεν μπορούσε να βρει, εκτός από το δημιούργημά του «Η αιώνια έγνοια».
Και το έργο του αυτό το είχε τελειώσει ο ίδιος με τα δυο του χέρια και το είχε στήσει στο μνήμα του μόνου προσώπου που είχε αγαπήσει στη ζωή του, για να δείξει μ'αυτό πως η αγάπη του ανθρώπου ζει αιώνια και για να συμβολίσει την ανθρώπινη έγνοια που ποτέ δεν τελειώνει. Σ'όλο όμως τον κόσμο δεν υπήρχε άλλος μπρούντζος εκτός απ'αυτόν.
Και πήρε το καλλιτέχνημα που είχε φτιάσει, τό'ριξε σ'ένα μεγάλο φούρνο και του'βαλε φωτιά.
Κι απ'τον μπρούντζο της «Αιώνιας έγνοιας» δημιούργησε τη «Χαρά της στιγμής».


Όσκαρ Ουάιλντ, Το φάντασμα του Κάντερβιλ και άλλα διηγήματα

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018

Μετέωροι στο κενό

Οι φίλοι μου και οι εραστές μου
Σύντροφοι στα σεντόνια
Επαίτες της μεγάλης φάρσας της λογικής
Από την Ιωάννα στο Μιχάλη και τούμπαλιν
Οι ακροβάτες του τίποτα
Οι κοινωνικοί ασκητές μιας κοινωνικής παραλυσίας
Για έπαινο τιμητικές πλακέτες
με σαραβαλιασμένα χαμόγελα και άσπρα γαντάκια
Ραμμένα από αίμα
Ξημερώματα στις εθνικές με οτοστόπ
Και προίκα πλαστικές μπουκάλες κρασί
Και λίγα κέρματα
Μια φορητή πρίζα πάνω μου
Και υγρά χέρια
Οι βασιλιάδες των ηλιθίων με τα χάδια τους
Ηλεκτροπληξίες
Καμένο δέρμα

Οι εισπνέοντες αιθέρα κολλημένοι στις αποστάσεις
Αυτούς θέλω
Τους μετέωρους στο κενό
Είμαι το Τέρας
Σε σκυλόμπαρα και χαρτοπαιχτικές
Κονιάκ 5άστερα χωρίς ουρανό
Το βρωμερό πουλόβερ του τύπου γελάει
Το γκροτέσκο τους
Φίδια κορμιά ταλαντώνονται πέρα δώθε
Καβγάδες έξω από τις τουαλέτες
Σφηνάκια στους κτητικούς
Καρφώνω τις φέτες λεμόνι με σουγιάδες
Και σερβίρω τα ποτήρια με βελούδινη χαρτοπετσέτα
Καρφώνω στους τοίχους τα τελευταία λόγια των ανθρώπων
που αγκαλιαστήκαμε πριν τη μάχη
Και τη νύχτα για κουβέρτα
έχω μια πετσέτα μουσκιά στο σπέρμα

Δεν είμαστε με τις ερωτικές εξομολογήσεις
Οι ερωτικές εξομολογήσεις απαιτούν ερωτικές εξανακρίσεις
Είμαστε με τις ερωτικές πράξεις
Είμαστε με τα ματωμένα πουκάμισα
Είμαστε ο φόβος και η εξιλέωση των άδειων λεωφορείων
Των νικημένων στρατιωτών μιας μάχης χωρίς παραλλαγή κι επιφάνεια
Των κρανίων που θρυμματίστηκαν
Είμαστε ο άρτος του σώματος που έγινε ενοχή
Οι οργασμοί μας δε χωράνε σε ουρές και σε ταμεία
Ανάμεσα σε ένα ποτήρι και μια ανάσα
ξαποσταίνουμε και ξαναξεκινάμε από την αρχή
Ευτυχώς που έχουμε μια πόλη να αργοπεθαίνουμε κανονικά.


Μαριάννα Τσούχλη

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018

Φόρος τιμής στη φαντασία

Πριν μερικά χρόνια το BBC ρώτησε τα παιδιά της Μεγάλης Βρετανίας αν προτιμούσαν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Σχεδόν όλα ψήφισαν υπέρ της τηλεόρασης: τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ανάμεσα στα πολύ μικρά παιδιά όμως που επέλεξαν το ραδιόφωνο, υπήρχε ένα που είπε:
-Μου αρέσει περισσότερο το ραδιόφωνο επειδή μέσα από το ραδιόφωνο βλέπω τοπία πιο όμορφα.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

How to Make Love to A Trans Person

Forget the images you’ve learned to attach
To words like cock and clit,
Chest and breasts.
Break those words open
Like a paramedic cracking ribs
To pump blood through a failing heart.
Push your hands inside.
Get them messy.
Scratch new definitions on the bones.

Get rid of the old words altogether.
Make up new words.
Call it a click or a ditto.
Call it the sound he makes
When you brush your hand against it through his jeans,
When you can hear his heart knocking on the back of his teeth
And every cell in his body is breathing.
Make the arch of her back a language
Name the hollows of each of her vertebrae
When they catch pools of sweat
Like rainwater in a row of paper cups
Align your teeth with this alphabet of her spine
So every word is weighted with the salt of her.

When you peel layers of clothing from his skin
Do not act as though you are changing dressings on a trauma patient
Even though it’s highly likely that you are.
Do not ask if she’s “had the surgery.”
Do not tell him that the needlepoint bruises on his thighs look like they hurt
If you are being offered a body
That has already been laid upon an altar of surgical steel
A sacrifice to whatever gods govern bodies
That come with some assembly required
Whatever you do,
Do not say that the carefully sculpted landscape
Bordered by rocky ridges of scar tissue
Looks almost natural.

If she offers you breastbone
Aching to carve soft fruit from its branches
Though there may be more tissue in the lining of her bra
Than the flesh that rises to meet it
Let her ripen in your hands.
Imagine if she’d lost those swells to cancer,
Diabetes,
A car accident instead of an accident of genetics
Would you think of her as less a woman then?
Then think of her as no less one now.

If he offers you a thumb-sized sprout of muscle
Reaching toward you when you kiss him
Like it wants to go deep enough inside you
To scratch his name on the bottom of your heart
Hold it as if it can-
In your hand, in your mouth
Inside the nest of your pelvic bones.
Though his skin may hardly do more than brush yours,
You will feel him deeper than you think.

Realize that bodies are only a fraction of who we are
They’re just oddly-shaped vessels for hearts
And honestly, they can barely contain us
We strain at their seams with every breath we take
We are all pulse and sweat,
Tissue and nerve ending
We are programmed to grope and fumble until we get it right.
Bodies have been learning each other forever.
It’s what bodies do.
They are grab bags of parts
And half the fun is figuring out
All the different ways we can fit them together;
All the different uses for hipbones and hands,
Tongues and teeth;
All the ways to car-crash our bodies beautiful.
But we could never forget how to use our hearts
Even if we tried.
That’s the important part.
Don’t worry about the bodies.
They’ve got this.


Gabe Moses, courtesy of Genderqueer Chicago.
Source: Wild Gender

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Προχωράμε

...Τώρα πλέον κανείς δε μιλά για υποταγή της φύσης: τώρα οι δήμιοι της προτιμούν να μιλούν για την προστασία της. Και στις δύο περιπτώσεις, τότε και τώρα, η φύση είναι κάτι έξω από εμάς: ο πολιτισμός που συγχέει τα ρολόγια με το χρόνο, συγχέει επίσης τη φύση με τις καρτ ποστάλ.
Η ζωή στον πλανήτη μας όμως, που χλευάζει κάθε είδους ταξινόμηση και δεν επιβεβαιώνει καμία ερμηνεία, δε μένει ποτέ ήσυχη. Η φύση βρίσκεται σε αέναη κίνηση όπως κι εμείς, τα παιδιά της, που είμαστε ό,τι είμαστε και ταυτόχρονα είμαστε ό,τι κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Όπως έλεγε ο Πάουλο Φρέιρε, ο δάσκαλος που πέθανε αεί διδασκόμενος: Προχωράμε.
Η αλήθεια είναι στο ταξίδι όχι στο λιμάνι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από την αναζήτηση της αλήθειας. Είμαστε άραγε καταδικασμένοι στο έγκλημα; Το ξέρουμε καλά ότι εμείς, τα ανθρώπινα κτήνη, θέλουμε να κατασπαράζουμε το διπλανό μας και να ρημάζουμε τον πλανήτη, αλλά επίσης ξέρουμε ότι δε θα ήμασταν σήμερα εδώ αν οι μακρινοί μας πρόγονοι της παλαιολιθικής εποχής δεν είχαν μάθει να προσαρμόζονται στη φύση, της οποίας μέρος ήταν κι αυτοί, και αν δεν ήταν ικανοί να μοιράζονται τους καρπούς που μάζευαν και το κυνήγι που έπιαναν. Κάθε άνθρωπος όπου κι αν ζει, όπως κι αν ζει, όποτε κι αν ζει, κρύβει μέσα του πολλά εν δυνάμει πρόσωπα· το εφήμερο σύστημα εξουσίας αναδεικνύει καθημερινά ένα από τα χειρότερα πρόσωπά μας και εμποδίζει κάθε άλλο να αναπτυχθεί και να βγει στο προσκήνιο. Παρά το ότι είμαστε φτιαγμένοι από κακή πάστα δεν έχουμε ακόμη τελειώσει· κι αν κάτι μας κάνει να αξίζουμε, εμάς που είμαστε μια αναλαμπή στην ιστορία του σύμπαντος, μια φευγαλέα ζεστασιά μέσα στους πάγους, είναι αυτή η πρόκληση να αλλάξουμε τα πράγματα και να αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2018

Ο ουρανός

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

Δεν περνούν αποδώ ξυλοκόποι.


Μανόλης Αναγνωστάκης

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018

Υποκάλυψη

14.
αυτό είναι όλο
για την ώρα
αυτή τη στιγμή
είναι σαν να
ήμασταν ήδη
ενώ είμαστε
μόλις
και αυτό που είναι
πιο περίεργο είναι
που ένας δεν
το φαντάζεται καλά
πού θα μπορούσε
να έχει φτάσει ήδη
το μακρύ ταξίδι

12.
αναποδογυρισμένη
κατακόρυφα ανοίγει
από τη μια άκρη ως την άλλη
λίγο έλειπε
στο αναγκαίο τοπίο
έλειπε πολύ
στο πιθανό μονοπάτι
περιγράμματα θολά
κίνηση κάθετη
δεν τελείωσε
μετανιωμένοι μόνο
που δεν το έχουμε
κάνει αρκετά

32.
τι σχηματίζουν τα χέρια
έχουμε κάνει όλο αυτό
και έχουμε
ανακατέψει τα διαφορετικά
με τα δάχτυλα σημειώνοντας
την επιφάνεια
σημάδια χωρίς
σήματα
από εκείνη τη μεριά
περνούν πουλιά
καινούρια
χωρίς τέλος
στον άνεμο και
σβήνει

Nanni Balestrini

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018

Η πηγή

Ένας νέος άνθρωπος κάθισε σ'ένα ποτάμι και το κοιτούσε να παφλάζει και να στροβιλίζεται, νοιώθοντας την απαλή έλξη του ρεύματος στο μυαλό του. Αναρωτήθηκε, "Από πού έρχεται το ποτάμι;" Και ξεκίνησε να βρει την πηγή του ποταμού.
Ακολούθησε το ποτάμι, ώσπου βρήκε ένα παρακλάδι, που ήταν μακρύτερο από τα υπόλοιπα. Πριν προλάβει να γιορτάσει την ανακάλυψή του, άρχισε να βρέχει και μικρά ρυάκια ξεπρόβαλαν παντού. Περιπλανήθηκε από δω κι από κει, μέχρι που βρήκε ένα μικρό ποτάμι που ήταν μακρύτερο από τα άλλα. Μόλις άρχισε να το γιορτάζει, είδε ένα πουλί, που καθόταν σε κάποιο δέντρο. Από το ράμφος και την ουρά του έσταζε νερό. Σταμάτησε, κοντοστάθηκε και κοίταξε πολύ προσεκτικά -το ράμφος του πουλιού ήταν λίγο ψηλότερα από την ουρά του. Ύστερα πήρε βιαστικά το δρόμο της επιστροφής, να μιλήσει για την τελευταία του ανακάλυψη.
Μόλις γύρισε σπίτι, οι άνθρωποι του ζητούσαν ξανά και ξανά να μιλήσει για το ταξίδι του και κάθε φορά που τους μιλούσε, έμεναν έκπληκτοι και θαύμαζαν το κατόρθωμά του. Κάποια στιγμή, συνεπάρθηκε τόσο από τη διήγηση της ιστορίας του, που δεν πήγαινε πια στο ποτάμι.
Κάποιος γέρος άνθρωπος που τον αγαπούσε, αναγνώρισε τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν κι έτρεξε να τον βοηθήσει. Με φωνή καθαρή και τρυφερή, είπε, "Αναρωτιέμαι από πού έρχεται η βροχή".
Ο νεαρός άνθρωπος απελπίστηκε, "Πού μπορώ να βρω μια σκάλα, να σκαρφαλώσω στον ουρανό και να μετρήσω τόσες πολλές στάλες βροχής; Και πώς θα ακολουθήσω τα σύννεφα;"
Έκανε στροφή και έφυγε μακριά και, για να κρύψει την ντροπή του, πήδηξε μέσα στο ποτάμι και το άφησε να τον παρασύρει.
Ο γέροντας σκέφτηκε, "Αυτή είναι μια καλή έκβαση, γιε μου. Πέσε μέσα, νοιώσε το ρεύμα, άσε το ποτάμι να σε παρασύρει. Το να ψάχνεις για την πηγή του, είναι η νοσταλγία σου να πας πίσω στο σπίτι".


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης