Ελευθερία

Η ερώτηση

Γνωρίζουμε τη συνείδησή μας, όπως ένα άλογο γνωρίζει τους αναβάτες που το ιππεύουν και όπως ο πλοηγός γνωρίζει τα αστέρια, με βάση τα οποία διαμορφώνει την πορεία του. Αλλά πολλοί καβαλάρηδες ιππεύουν το άλογο -και πολλοί πλοηγοί οδηγούν το καράβι, ο καθένας οδηγούμενος από διαφορετικό αστέρι. Έτσι, τίθεται το ερώτημα: Ποιος θα κατευθύνει τους αναβάτες και ποια πορεία θα επιλέξει ο καπετάνιος;

Η απάντηση

Κάποιος μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του, "Πες μου τι είναι η ελευθερία".
"Ποια ελευθερία;" ρώτησε ο δάσκαλος.
"Η πρώτη ελευθερία είναι η απερισκεψία. Είναι σαν το άλογο, που πετάει τον αναβάτη με ένα θριαμβευτικό χλιμίντρισμα, μόνο και μόνο για να νοιώσει μετά τα γκέμια να τραβούνται πιο σφιχτά.
Η δεύτερη ελευθερία είναι οι τύψεις. Οι τύψεις είναι σαν τον καπετάνιο που βουλιάζει μαζί με το πλοίο, αφού το έχει ήδη οδηγήσει πάνω σε ύφαλο, αντί να αναζητήσει την ασφάλεια σε κάποια σωσίβια λέμβο, μαζί με τους υπόλοιπους.
Η τρίτη ελευθερία είναι η κατανόση. Η κατανόηση έρχεται, αλοίμονο, μόνο μετά από την απερισκεψία και τις τύψεις. Είναι σαν ένας θύσανος σιταριού, που λυγίζει στον άνεμο και, ακριβώς επειδή λυγίζει εκεί που είναι αδύναμος, αντέχει."
"Αυτό είναι όλο;" ρώτησε ο μαθητής.
Ο δάσκαλος είπε: "Πολλοί πιστεύουν πως ψάχνουν την αλήθεια της ίδιας τους της ψυχής, είναι όμως η Μεγάλη Ψυχή που σκέφτεται και ψάχνει μέσα από αυτούς. Όπως και η φύση, επιτρέπει μεγάλη ποικιλία, μα εύκολα αντικαθιστά όσους προσπαθούν να ξεγελάσουν. Σ'εκείνους όμως που την αφήνουν να σκεφτεί μέσα τους, επιτρέπει σε αντάλλαγμα λήγην ελευθερία, βοηθώντας τους, όπως ακριβώς το ποτάμι βοηθάει τον κολυμβητή να φτάσει στην απέναντι όχθη, αν παραδοθεί στο ρεύμα και αφεθεί να παρασυρθεί.


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Η πηγή

Ένας νέος άνθρωπος κάθισε σ'ένα ποτάμι και το κοιτούσε να παφλάζει και να στροβιλίζεται, νοιώθοντας την απαλή έλξη του ρεύματος στο μυαλό του. Αναρωτήθηκε, "Από πού έρχεται το ποτάμι;" Και ξεκίνησε να βρει την πηγή του ποταμού.
Ακολούθησε το ποτάμι, ώσπου βρήκε ένα παρακλάδι, που ήταν μακρύτερο από τα υπόλοιπα. Πριν προλάβει να γιορτάσει την ανακάλυψή του, άρχισε να βρέχει και μικρά ρυάκια ξεπρόβαλαν παντού. Περιπλανήθηκε από δω κι από κει, μέχρι που βρήκε ένα μικρό ποτάμι που ήταν μακρύτερο από τα άλλα. Μόλις άρχισε να το γιορτάζει, είδε ένα πουλί, που καθόταν σε κάποιο δέντρο. Από το ράμφος και την ουρά του έσταζε νερό. Σταμάτησε, κοντοστάθηκε και κοίταξε πολύ προσεκτικά -το ράμφος του πουλιού ήταν λίγο ψηλότερα από την ουρά του. Ύστερα πήρε βιαστικά το δρόμο της επιστροφής, να μιλήσει για την τελευταία του ανακάλυψη.
Μόλις γύρισε σπίτι, οι άνθρωποι του ζητούσαν ξανά και ξανά να μιλήσει για το ταξίδι του και κάθε φορά που τους μιλούσε, έμεναν έκπληκτοι και θαύμαζαν το κατόρθωμά του. Κάποια στιγμή, συνεπάρθηκε τόσο από τη διήγηση της ιστορίας του, που δεν πήγαινε πια στο ποτάμι.
Κάποιος γέρος άνθρωπος που τον αγαπούσε, αναγνώρισε τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν κι έτρεξε να τον βοηθήσει. Με φωνή καθαρή και τρυφερή, είπε, "Αναρωτιέμαι από πού έρχεται η βροχή".
Ο νεαρός άνθρωπος απελπίστηκε, "Πού μπορώ να βρω μια σκάλα, να σκαρφαλώσω στον ουρανό και να μετρήσω τόσες πολλές στάλες βροχής; Και πώς θα ακολουθήσω τα σύννεφα;"
Έκανε στροφή και έφυγε μακριά και, για να κρύψει την ντροπή του, πήδηξε μέσα στο ποτάμι και το άφησε να τον παρασύρει.
Ο γέροντας σκέφτηκε, "Αυτή είναι μια καλή έκβαση, γιε μου. Πέσε μέσα, νοιώσε το ρεύμα, άσε το ποτάμι να σε παρασύρει. Το να ψάχνεις για την πηγή του, είναι η νοσταλγία σου να πας πίσω στο σπίτι".


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης