Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

How to Make Love to A Trans Person

Forget the images you’ve learned to attach
To words like cock and clit,
Chest and breasts.
Break those words open
Like a paramedic cracking ribs
To pump blood through a failing heart.
Push your hands inside.
Get them messy.
Scratch new definitions on the bones.

Get rid of the old words altogether.
Make up new words.
Call it a click or a ditto.
Call it the sound he makes
When you brush your hand against it through his jeans,
When you can hear his heart knocking on the back of his teeth
And every cell in his body is breathing.
Make the arch of her back a language
Name the hollows of each of her vertebrae
When they catch pools of sweat
Like rainwater in a row of paper cups
Align your teeth with this alphabet of her spine
So every word is weighted with the salt of her.

When you peel layers of clothing from his skin
Do not act as though you are changing dressings on a trauma patient
Even though it’s highly likely that you are.
Do not ask if she’s “had the surgery.”
Do not tell him that the needlepoint bruises on his thighs look like they hurt
If you are being offered a body
That has already been laid upon an altar of surgical steel
A sacrifice to whatever gods govern bodies
That come with some assembly required
Whatever you do,
Do not say that the carefully sculpted landscape
Bordered by rocky ridges of scar tissue
Looks almost natural.

If she offers you breastbone
Aching to carve soft fruit from its branches
Though there may be more tissue in the lining of her bra
Than the flesh that rises to meet it
Let her ripen in your hands.
Imagine if she’d lost those swells to cancer,
Diabetes,
A car accident instead of an accident of genetics
Would you think of her as less a woman then?
Then think of her as no less one now.

If he offers you a thumb-sized sprout of muscle
Reaching toward you when you kiss him
Like it wants to go deep enough inside you
To scratch his name on the bottom of your heart
Hold it as if it can-
In your hand, in your mouth
Inside the nest of your pelvic bones.
Though his skin may hardly do more than brush yours,
You will feel him deeper than you think.

Realize that bodies are only a fraction of who we are
They’re just oddly-shaped vessels for hearts
And honestly, they can barely contain us
We strain at their seams with every breath we take
We are all pulse and sweat,
Tissue and nerve ending
We are programmed to grope and fumble until we get it right.
Bodies have been learning each other forever.
It’s what bodies do.
They are grab bags of parts
And half the fun is figuring out
All the different ways we can fit them together;
All the different uses for hipbones and hands,
Tongues and teeth;
All the ways to car-crash our bodies beautiful.
But we could never forget how to use our hearts
Even if we tried.
That’s the important part.
Don’t worry about the bodies.
They’ve got this.


Gabe Moses, courtesy of Genderqueer Chicago.
Source: Wild Gender

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Προχωράμε

...Τώρα πλέον κανείς δε μιλά για υποταγή της φύσης: τώρα οι δήμιοι της προτιμούν να μιλούν για την προστασία της. Και στις δύο περιπτώσεις, τότε και τώρα, η φύση είναι κάτι έξω από εμάς: ο πολιτισμός που συγχέει τα ρολόγια με το χρόνο, συγχέει επίσης τη φύση με τις καρτ ποστάλ.
Η ζωή στον πλανήτη μας όμως, που χλευάζει κάθε είδους ταξινόμηση και δεν επιβεβαιώνει καμία ερμηνεία, δε μένει ποτέ ήσυχη. Η φύση βρίσκεται σε αέναη κίνηση όπως κι εμείς, τα παιδιά της, που είμαστε ό,τι είμαστε και ταυτόχρονα είμαστε ό,τι κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Όπως έλεγε ο Πάουλο Φρέιρε, ο δάσκαλος που πέθανε αεί διδασκόμενος: Προχωράμε.
Η αλήθεια είναι στο ταξίδι όχι στο λιμάνι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από την αναζήτηση της αλήθειας. Είμαστε άραγε καταδικασμένοι στο έγκλημα; Το ξέρουμε καλά ότι εμείς, τα ανθρώπινα κτήνη, θέλουμε να κατασπαράζουμε το διπλανό μας και να ρημάζουμε τον πλανήτη, αλλά επίσης ξέρουμε ότι δε θα ήμασταν σήμερα εδώ αν οι μακρινοί μας πρόγονοι της παλαιολιθικής εποχής δεν είχαν μάθει να προσαρμόζονται στη φύση, της οποίας μέρος ήταν κι αυτοί, και αν δεν ήταν ικανοί να μοιράζονται τους καρπούς που μάζευαν και το κυνήγι που έπιαναν. Κάθε άνθρωπος όπου κι αν ζει, όπως κι αν ζει, όποτε κι αν ζει, κρύβει μέσα του πολλά εν δυνάμει πρόσωπα· το εφήμερο σύστημα εξουσίας αναδεικνύει καθημερινά ένα από τα χειρότερα πρόσωπά μας και εμποδίζει κάθε άλλο να αναπτυχθεί και να βγει στο προσκήνιο. Παρά το ότι είμαστε φτιαγμένοι από κακή πάστα δεν έχουμε ακόμη τελειώσει· κι αν κάτι μας κάνει να αξίζουμε, εμάς που είμαστε μια αναλαμπή στην ιστορία του σύμπαντος, μια φευγαλέα ζεστασιά μέσα στους πάγους, είναι αυτή η πρόκληση να αλλάξουμε τα πράγματα και να αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2018

Ο ουρανός

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

Δεν περνούν αποδώ ξυλοκόποι.


Μανόλης Αναγνωστάκης

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018

Υποκάλυψη

14.
αυτό είναι όλο
για την ώρα
αυτή τη στιγμή
είναι σαν να
ήμασταν ήδη
ενώ είμαστε
μόλις
και αυτό που είναι
πιο περίεργο είναι
που ένας δεν
το φαντάζεται καλά
πού θα μπορούσε
να έχει φτάσει ήδη
το μακρύ ταξίδι

12.
αναποδογυρισμένη
κατακόρυφα ανοίγει
από τη μια άκρη ως την άλλη
λίγο έλειπε
στο αναγκαίο τοπίο
έλειπε πολύ
στο πιθανό μονοπάτι
περιγράμματα θολά
κίνηση κάθετη
δεν τελείωσε
μετανιωμένοι μόνο
που δεν το έχουμε
κάνει αρκετά

32.
τι σχηματίζουν τα χέρια
έχουμε κάνει όλο αυτό
και έχουμε
ανακατέψει τα διαφορετικά
με τα δάχτυλα σημειώνοντας
την επιφάνεια
σημάδια χωρίς
σήματα
από εκείνη τη μεριά
περνούν πουλιά
καινούρια
χωρίς τέλος
στον άνεμο και
σβήνει

Nanni Balestrini

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018

Η πηγή

Ένας νέος άνθρωπος κάθισε σ'ένα ποτάμι και το κοιτούσε να παφλάζει και να στροβιλίζεται, νοιώθοντας την απαλή έλξη του ρεύματος στο μυαλό του. Αναρωτήθηκε, "Από πού έρχεται το ποτάμι;" Και ξεκίνησε να βρει την πηγή του ποταμού.
Ακολούθησε το ποτάμι, ώσπου βρήκε ένα παρακλάδι, που ήταν μακρύτερο από τα υπόλοιπα. Πριν προλάβει να γιορτάσει την ανακάλυψή του, άρχισε να βρέχει και μικρά ρυάκια ξεπρόβαλαν παντού. Περιπλανήθηκε από δω κι από κει, μέχρι που βρήκε ένα μικρό ποτάμι που ήταν μακρύτερο από τα άλλα. Μόλις άρχισε να το γιορτάζει, είδε ένα πουλί, που καθόταν σε κάποιο δέντρο. Από το ράμφος και την ουρά του έσταζε νερό. Σταμάτησε, κοντοστάθηκε και κοίταξε πολύ προσεκτικά -το ράμφος του πουλιού ήταν λίγο ψηλότερα από την ουρά του. Ύστερα πήρε βιαστικά το δρόμο της επιστροφής, να μιλήσει για την τελευταία του ανακάλυψη.
Μόλις γύρισε σπίτι, οι άνθρωποι του ζητούσαν ξανά και ξανά να μιλήσει για το ταξίδι του και κάθε φορά που τους μιλούσε, έμεναν έκπληκτοι και θαύμαζαν το κατόρθωμά του. Κάποια στιγμή, συνεπάρθηκε τόσο από τη διήγηση της ιστορίας του, που δεν πήγαινε πια στο ποτάμι.
Κάποιος γέρος άνθρωπος που τον αγαπούσε, αναγνώρισε τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν κι έτρεξε να τον βοηθήσει. Με φωνή καθαρή και τρυφερή, είπε, "Αναρωτιέμαι από πού έρχεται η βροχή".
Ο νεαρός άνθρωπος απελπίστηκε, "Πού μπορώ να βρω μια σκάλα, να σκαρφαλώσω στον ουρανό και να μετρήσω τόσες πολλές στάλες βροχής; Και πώς θα ακολουθήσω τα σύννεφα;"
Έκανε στροφή και έφυγε μακριά και, για να κρύψει την ντροπή του, πήδηξε μέσα στο ποτάμι και το άφησε να τον παρασύρει.
Ο γέροντας σκέφτηκε, "Αυτή είναι μια καλή έκβαση, γιε μου. Πέσε μέσα, νοιώσε το ρεύμα, άσε το ποτάμι να σε παρασύρει. Το να ψάχνεις για την πηγή του, είναι η νοσταλγία σου να πας πίσω στο σπίτι".


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2018

Πράσινο πόσο σε αγαπώ

Οι επιτυχημένες εταιρίες της γης έχουν θυγατρικές τόσο στην κόλαση όσο και στον παράδεισο. Όσο περισσότερο πουλάνε οι πρώτες, τόσο καλύτερα πάνε οι δεύτερες. Οπότε ο Διάβολος πληρώνει και ο Θεός δίνει άφεση αμαρτιών.

Σύμφωνα με τα σχέδια της Διεθνούς Τράπεζας, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οι οικολογικές βιομηχανίες θα διακινούν περισσότερα χρήματα από τις χημικές. ήδη μάλιστα έχουν αρχίσει να αποφέρουν βουνά από κέρδη. Η σωτηρία του περιβάλλοντος αποτελεί για τις εταιρίες που το καταστρέφουν την πιο λαμπρή εμπορίκη τους επένδυση.
Στο τελευταίο βιβλίο του, The corporate planet, ο Τζόσουα Καρλάινερ δίνει τρία διαφωτιστικά παραδείγματα με μεγάλη διδακτική αξία:
τέσσερις από τις πιο ρυπογόνες για τον αέρα του πλανήτη μας εταιρίες ανήκουν στον όμιλο General Electric, που είναι επίσης ο μεγαλύτερος αμερικανικός κατασκευαστής μηχανημάτων για τον έλεγχο της μόλυνσης της ατμόσφαιρας.
η χημική εταιρία DuPont, μια από τις εταιρίες με τα πιο επικίνδυνα βιομηχανικά απόβλητα σ' ολόκληρο τον κόσμο, ανέπτυξε έναν προσοδοφόρο τομέα υπηρεσιών, εξειδικευμένων στην αποτέφρωση και την ταφή επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων.
και μια άλλη πολυεθνική, η Westinghouse, που κερδίζει το ψωμί της πουλώντας πυρηνικά όπλα, πουλάει επίσης πανάκριβους εξοπλισμούς για τον καθαρισμό των δικών της ραδιενεργών αποβλήτων.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018

No peace/The skyscraper

NO PEACE

A curse is on man, the curse of his hungers;
There is no peace for man, no peace, no rest
Ever on earth because of the gnawing hungers
Forever, forever contending in his breast.

Happy a man who could watch without sighing
The frail brief flowering of the cherry tree;
Happy the heart that could lie still as a pool
Before beauty and beauty's unsolved ecstasy.

Man and his hungers build the world over
Nearer, nearer to their heart's desire...
(Nearer? Nearer? Never any nearer:
Man and his hungers change like fire.)

He builds and destroys; he builds and hunger;
He watches the sky, his hand on his breast.
Happy the man who can name his chimaera,
Desired forever, forever unpossessed.


THE SKYSCRAPER
San Francisco Telephone Building

What are you building up there so high?

I am lifting a flower up into the sky.
Did ever a lily so lithe and neat

Grow to the sun from a stone street?


Elsa Gidlow

Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2018

Οι σκαπανείς του μέλλοντος

Η εντολή ήταν ρητή, οργίλη.
Να θρυμματιστούν όλα !
Να μη μείνει ούτε λουλούδι σε μισχάρι.
Ούτε χαμόγελο σε χείλια
( Φαρμάκι, ναι, όσο θέλεις... )

Να πυρποληθούν ( και στο πυρ να παραδοθούν )
Όλοι οι ανθόκηποι κι' όλα τα πάρκα
Μαζί με τις "Παιδικές Χαρές".
Οι παιδικές χαρές να γίνουν παιδικές λύπες
και παιδικά εγκλήματα
Όλες !

Να κλείσουν κι' όλα τα Ωδεία
Να γίνουν καφωδεία !
Η μουσική δεν έχει θέσιν
Σ' έναν κόσμο του Μέλλοντος
Του φτάνουν οι πολεμικοί ορυμαγδοί !

Και.. τέλος : Να γκρεμιστούν
όλες οι χελιδονοφωλιές.
Και στη θέση τους να χτισθεί το θαύμα του Αιώνα μας !

Καινούριος Πύργος της Βαβέλ
Για να μη μπορέσουν να συνεννοηθούν πια οι άνθρωποι

- Ποτέ πια - Ποτέ !


Μενέλαος Λουντέμης, Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς

Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018

Chance

Strange that a single white iris
Given carelessly one slumbering spring midnight
Should be the first of love,
Yet life is written so.

If it had been a rose
I might have smiled and pinned it to my dress:
We should have said Good Night casually
And never met again.
But the white iris!
It looked so infinitely pure
In the thin green moonlight.
A thousand little purple things
That had trembled about me through the young years
Floated into a shape I seem always to have known
That I suddenly called Love!

The faint touch of your long fingers on mine wakened me.
I saw that your tumbled hair was bright with flame,
That your eyes were sapphire souls with
hungry stars in them,
And your lips were too near not to be kissed.

Life crouches at the knees of Chance
And takes what falls to her.


Elsa Gidlow



(29 December 1898 – 8 June 1986) She was a poet, who in 1923 published the first volume of openly lesbian love poetry in the United States: On A Grey Thread. She promoted alternative spiritualities including Buddhism and Goddess Worship. In the 1940s she founded a rural retreat center, The Druid Heights Artists Retreat, in Marin County, California. She lived there until her death in 1986. Other residents at Druid Heights have included well-known figures such as her close friend Alan Watts and feminist theorist Catharine MacKinnon.

Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2017

Το δικαίωμα στο παραλήρημα

Η νέα χιλιετία ήρθε. Δε χρειάζεται να το παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά: στο τέλος τέλος το 2001 των Χριστιανών θα αντιστοιχεί στο 1379 των Μουσουλμάνων, στο 5114 των Μάγια και στο 5762 των Εβραίων. Η νέα χιλιετία θα γεννηθεί την πρώτη Ιανουαρίου εξαιτίας ενός καπρίτσιου των συγκλητικών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που αποφάσισαν μια ωραία ημέρα να σπάσουν την παράδοση σύμφωνα με την οποία η έλευση του νέου χρόνου γιορταζόταν στην αρχή της άνοιξης. Αλλά και η μέτρηση των χριστιανικών χρόνων είναι αποτέλεσμα ενός άλλου καπρίτσιου: μια ωραία ημέρα ο πάπας της Ρώμης αποφάσισε να δώσει μια ημερομηνία γέννησης στο Χριστό, παρότι κανείς δεν ξέρει πότε γεννήθηκε ο Χριστός.
Ο χρόνος χλευάζει τα όρια που του βάζουμε, επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι τάχα εμείς τον ορίζουμε· όλοι οι άνθρωποι όμως γιορτάζουν και φοβούνται αυτά τα σύνορα του χρόνου.

Πρόσκληση για να πετάξουμε μαζί

Μια χιλιετία φεύγει, μια χιλιετία έρχεται. Η πιο κατάλληλη ευκαιρία για τις Κασσάνδρες να βγάλουν πύρινους λόγους περί της τύχης της ανθρωπότητας και για τους εκπροσώπους της οργής του Θεού να προαναγγείλουν το τέλος του κόσμου και το γενικό αφανισμό. Πάντως ο χρόνος συνεχίζει σιωπηλά το μεγάλο του περίπατο στην αιωνιότητα και στο μυστήριο.
Η αλήθεια να λέγεται: μια τέτοια μέρα, όσο αυθαίρετη κι αν είναι, ο καθένας μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί τι θα φέρει η νέα χιλιετία. Και τι να πρωτοσκεφτείς. Ένα μόνο είναι βέβαιο: τον εικοστό πρώτο αιώνα, αν ακόμα ζούμε όλοι εμείς θα είμαστε άνθρωποι του περασμένου αιώνα, και όχι μόνο, θα είμαστε άνθρωποι της περασμένης χιλιετίας.
Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε πώς θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι. Το 1948 και το 1976 ο Οργανισμος Ηνωμένων Εθνών διατύπωσε οικουμενικές διακηρύξεις με εκτενείς καταλόγους ανθρώπινων δικαιωμάτων· αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας δεν έχει κανένα άλλο δικαιώμα εκτός από το δικαίωμα να βλέπει, να ακούει και να σιωπά. Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να ασκούμε το δικαίωμα στο όνειρο, που δε διακηρύχτηκε ποτέ; Τι θα γίνει αν για μια στιγμούλα αφεθούμε στο παραλήρημα; Ας διαπεράσει το βλέμμα μας το όνειδος και ας ονειρευτούμε έναν άλλο κόσμο όπου:
  ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη·
  στους δρόμους τα σκυλιά θα συνθλίβουν τα αυτοκίνητα·
  τους ανθρώπους δε θα τους ελέγχει το αυτοκίνητο, δε θα τους προγραμματίζει ο υπολογιστής, δε θα τους εξαγοράζει το σούπερ μάρκετ, δε θα τους παρακολουθεί η τηλεόραση·
  η τηλεόραση θα πάψει να είναι το πιο σημαντικό μέλος της οικογένειας και θα της συμπεριφερόμαστε όπως στο σίδερο ή το πλυντήριο ρούχων·
  οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν, αντί να ζουν για να δουλεύουν·
  στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας, το αδίκημα που διαπράττουν όσοι ζουν για να έχουν ή για να κερδίζουν, αντί να ζουν απλώς και μόνο για να ζουν, σαν τα πουλιά που κελαηδούν χωρίς να ξέρουν ότι κελαηδούν και σαν τα παιδιά που παίζουν χωρίς να ξέρουν ότι παίζουν·
  σε καμιά χώρα δε θα φυλακίζονται οι νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, αλλά εκείνοι που θα θέλουν να την υπηρετήσουν·
  οι οικονομολόγοι δε θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο της κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών·
  οι μάγειροι δε θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους αστακούς να τους βράζουν ζωντανούς·
  οι ιστορικοί δε θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί·
  οι πολιτικοί δε θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους φτωχούς να τρώνε υποσχέσεις·
  η σοβαρότητα θα πάψει να θεωρείται αρετή και κανείς δε θα παίρνει στα σοβαρά έναν άνθρωπο που δε θα είναι ικανός να γελάει με τον εαυτό του·
  ο θάνατος και το χρήμα θα χάσουν τις μαγικές τους δυνάμεις και ούτε ο θάνατος ούτε η περιουσία θα μπορούν να μετατρέπουν έναν παλιάνθρωπο σε ευυπόληπτο πολίτη·
  κανείς δε θα θεωρείται ήρωας ή χαζός επειδή κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό αντί να κάνει αυτό που τον συμφέρει περισσότερο·
  ο κόσμος δε θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια και η στρατιωτική βιομηχανία δε θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει·
  το φαγητό δε θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου·
  κανείς δε θα πεθαίνει από πείνα επειδή κανείς δε θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ·
  κανείς δε θα φέρεται στα παιδιά του δρόμου σα να είναι σκουπίδια, επειδή δε θα υπάρχουν παιδιά του δρόμου·
  κανείς δε θα φέρεται στα πλούσια παιδιά σα να είναι λεφτά, επειδή δε θα υπάρχουν πλούσια παιδιά·
  η εκπαίδευση δε θα είναι προνόμιο μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν·
  η αστυνομία δε θα είναι εφιάλτης για όσους δεν μπορούν να την εξαγοράσουν·
  η δικαιοσύνη και η ελευθερία, αδέλφια σιαμαία που καταδικάστηκαν να ζουν χωριστά, θα ενωθούν και πάλι, πλάτη με πλάτη·
  μια μαύρη γυναίκα θα είναι πρόεδρος της Βραζιλίας και μια άλλη γυναίκα, επίσης μαύρη, θα είναι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής· μια Ινδιάνα γυναίκα θα κυβερνάει τη Γουατεμάλα και μια άλλη το Περού·
  στην Αργεντινή οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης·
  η Αγία Μητέρα Εκκλησία θα διορθώσει τα τυπογραφικά λάθη στους πίνακες του Μωϋσή και η έκτη εντολή θα προστάζει να τιμάμε το σώμα·
  η Εκκλησία επίσης θα υπαγορεύσει μια ακόμη εντολή, που την ξέχασε ο Θεός: «Αγάπα τη φύση, μέρος της οποίας είσαι κι εσύ» ·
  θα ξαναβλαστήσουν τα δάση στον ερημωμένο κόσμο μας και στις ερημωμένες ψυχές·
  οι απελπισμένοι θα ξαναβρούν την ελπίδα τους και οι χαμένοι τη ζωή τους, αφού απελπίστηκαν επειδή ήλπισαν πολύ και χάθηκαν επειδή έψαξαν πολύ·
  όσοι έχουμε θέληση για δικαιοσύνη και ομορφιά θα είμαστε όλοι αδέλφια, όποτε κι αν έχουμε γεννηθεί, όπου κι αν έχουμε ζήσει, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουμε καθόλου τα σύνορα του κόσμου και του χρόνου·
  η τελειότητα θα εξακολουθήσει να είναι το βαρετό προνόμιο των θεών· όμως, σ'αυτό τον όμορφο αλλά και γαμημένο κόσμο, θα ζούμε την κάθε νύχτα σαν να'ναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να'ναι η πρώτη μας.


Μια ερώτηση
Το δωδέκατο αιώνα ο Αλ-Ιντρίσι, επίσημος γεωγράφος του βασιλείου της Σικελίας, σχεδίασε έναν παγκόσμιο χάρτη του κόσμου που ήταν γνωστός μέχρι τότε στην Ευρώπη, και έβαλε το νότο επάνω και το βορρά κάτω. Αυτό ήταν κάτι συνηθισμένο στη χαρτογραφία εκείνης της εποχής. Έτσι, με το νότο επάνω, ζωγράφισε το χάρτη της Νοτίου Αμερικής, οκτώ αιώνες αργότερα, ο Ουρουγουανός ζωγράφος Χοακίν Τόρες-Γκαρσία. «Ο βορράς μας είναι ο νότος», είπε. «Για να πάνε τα καράβια μας στο βορρά κατεβαίνουν, δεν ανεβαίνουν.» 
Αν ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι σήμερα, τα πάνω κάτω, μήπως θα έπρεπε να τον γυρίσουμε ανάποδα ώστε να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του; 


Εντουάρντο Γκαλεάνο, από το Ένας κόσμος ανάποδα, μετάφραση Γεωργία Ζακοπούλου

Ο συγγραφέας σταμάτησε το γράψιμο αυτού του βιβλίου τον Αύγουστο του 1998. Αν θέλετε να μάθετε τη συνέχεια να ακούτε, να βλέπετε και να διαβάζετε καθημερινά τις ειδήσεις.

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

The cure for sorrow

From the moment
it first laid eyes
on you,
this blessing loved you.

This blessing
knew you
from the start.

It cannot explain how
.
It just knows
that the first time
it sat down beside you,
it entered into a conversation
that had already been going on
forever.

Believe this conversation
has not stopped.

Believe this love
still lives—
the love that crossed
an impossible distance
to reach you,
to find you,
to take your face
into its hands
and bless you.

Believe this
does not end—
that the gesture,
once enacted,
endures.

Believe this love
goes on—
that it still
takes your face
into its hands,
that it presses
its forehead to yours
as it speaks to you
in undying words,
that it has never ceased
to gather your heart
into its heart.

Believe this blessing
abides.
Believe it goes with you
always.
Believe it knows you
still.


Jan Richardson

source: MysticMamma

Μνήμη

..Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε. Κατά κανόνα τα μέσα επικοινωνίας και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δε συνεισφέρουν στην ενσωμάτωση της μνήμης στην πραγματικότητα, αντιθέτως μάλιστα. Κάθε γεγονός διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα, διαχωρίζεται από το παρελθόν του και από το παρελθόν των άλλων. Ο πολιτισμός της κατανάλωσης, πολιτισμός του κατακερματισμού, μας εκπαιδεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να πιστεύουμε ότι τα πράγματα συμβαίνουν έτσι από μόνα τους. Ανίκανο να αναγνωρίσει τις ρίζες του, το παρόν προβάλλει στο μέλλον τη δική του επανάληψη. Το αύριο είναι το άλλο όνομα του σήμερα. Η άνιση οργάνωση του κόσμου, που εξευτελίζει την ανθρώπινη μοίρα, ανήκει στην αιώνια τάξη και η αδικία είναι ένα πεπρωμένο που είμαστε υποχρεωμένοι ή να το δεχτούμε ή να το δεχτούμε.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ή μήπως επαναλαμβάνεται μόνο για κείνους που από τύψεις είναι ανίκανοι να την ακούσουν; Δεν υπάρχει ιστορία βουβή. Η ανθρώπινη ιστορία, όσο και να την τσουρουφλίσουν, όσο και να τη φθείρουν, όσα ψέματα και να πουν, αρνείται να κλείσει το στόμα της. Ο χρόνος που πέρασε εξακολουθεί να υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση, ζωντανός μέσα στον παρόντα χρόνο, ακόμα κι αν το παρόν δεν το θέλει ή δεν το γνωρίζει. Το δικαίωμα στη μνήμη δεν αναφέρεται ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα της Οικουμενικής Διακήρυξης του ΟΗΕ, σήμερα όμως πρέπει περισσότερο απο ποτέ να το διεκδικήσουμε και να το εξασκήσουμε: όχι για να επαναληφθεί, όχι για να γίνουμε τα ζωντανά φερέφωνα των νεκρών αλλά για να αποκτήσουμε την ικανότητα να μιλάμε με φωνές που να μην είναι καταδικασμένες να αντηχούν αενάως τη βλακεία και την κακομοιριά. Όταν η μνήμη είναι στ' αλήθεια ζωντανή δεν κάθεται να ρεμβάζει την ιστορία αλλά μας καλεί να γράψουμε ιστορία. Περισσότερο από τα μουσεία, όπου η κακομοίρα πλήττει, η μνήμη βρίσκεται στον αέρα που αναπνέουμε, και δια μέσου του αέρα μας εμπνέει.

Να λησμονήσουμε τη λήθη: ο δον Ραμόν Γκόμεζ ντε λα Σέρνα διηγόταν κάποτε μια ιστορία για κάποιον που είχε τόσο κακή μνήμη ώστε μια μέρα λησμόνησε ότι είχε κακή μνήμη και τα θυμήθηκε όλα. Να ανακαλούμε στη μνήμη μας το παρελθόν, για να λυτρωθούμε από τις κατάρες του: όχι για να δέσουμε τα πόδια του παρόντος, αλλά για να του δώσουμε τη δυνατότητα να προχωρά άνετα, χωρίς παγίδες. Μέχρι πριν από μερικούς αιώνες οι Λατινοαμερικανοί, αντί για το ρήμα despertar (ξυπνώ) χρησιμοποιούσαν το ρήμα recordar (θυμάμαι). Η ίδια λέξη, με ακριβώς την ίδια έννοια, χρησιμοποιείται ακόμα στις μέρες μας σε ορισμένες επαρχίες της Λατινική Αμερικής. Η μνήμη, όταν είναι σε εγρήγορση, είναι κάτι το αντιφατικό, όπως εμείς. Ποτέ δεν ησυχάζει και, όπως εμείς, αλλάζει. Δε γεννήθηκε για να γίνει τροχοπέδη. Μάλλον έχει μια κλίση προς το να γίνει καταπέλτης. Θέλει να είναι λιμάνι αναχώρησης όχι λιμάνι άφιξης. Η μνήμη δεν αρνείται τη νοσταλγία, αλλά προτιμάει την ελπίδα, τον κίνδυνο της ελπίδας και την αψηφισιά της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Μνημοσύνη ήταν αδελφή του Χρόνου και του Ωκεανού, και δεν έκαναν λάθος.

Η ατιμωρησία είναι παιδί της κακής μνήμης. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλες οι στρατιωτικές δικτατορίες που βασάνισαν τα μέρη μας. Στη Λατινική Αμερική έχουν καεί βουνά από ντοκουμέντα και ολόκληρες οροσειρές από βιβλία: βιβλία που είχαν κάνει το σφάλμα να περιγράφουν την απαγορευμένη πραγματικότητα και βιβλία που απλώς είχαν κάνει το σφάλμα να είναι βιβλία. Στρατιωτικοί, πρόεδροι, μοναχοί: υπάρχει μια μακρά ιστορία από πυρκαγιές, που αρχίζει το 1562 στο Μανί του Γιουκατάν όταν ο μοναχός Ντιέγο ντε Λάντα πέταξε στις φλόγες τα βιβλία των Μάγιας θέλοντας να κάψει τη μνήμη των ιθαγενών. Αν θέλουμε να αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές ακόμα διάσημες πυρές αρκεί να θυμηθούμε ότι το 1870, όταν οι στρατοί της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Ουρουγουάης ισοπέδωσαν την Παραγουάη, έκαναν στάχτη τα ιστορικά αρχεία των ηττημένων. Είκοσι χρόνια αργότερα η κυβέρνηση της Βραζιλίας έκαψε όλα τα χαρτιά που αποδείκνυαν τους τρεισήμισι αιώνες της μαύρης σκλαβιάς. Το 1983 οι στρατιωτικοί πέταξαν στη φωτιά τα ντοκουμέντα του βρώμικου πολέμου εναντίον των συμπατριωτών τους, και το 1995 οι στρατιωτικοί της Γουατεμάλας έκαναν το ίδιο.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Υστερόγραφο

Τότε, σκέφτηκε να την πει καλοκαίρι.
Γιατί τα καλοκαίρια ανατέλλουν χαρούμενα
κι είναι έμπιστα και δροσερά.

Σε λογαριάζουν δικό τους
και βγάζουν το καπέλο τους
μόλις σε ιδούν.

Εγώ, δεν έχω καπέλο,
έχω όμως μια μικρή πέτρα
στο δάχτυλό μου
που με συγκινεί,
όπως ένα φωτισμένο παράθυρο.

Άκουσε,
αγαπώ τα πράσινα δέντρα
αγαπώ τα νερά σου
αγαπώ την ψυχή σου.
Γι΄αυτό βγαίνω τη νύχτα
να σε συναντήσω.
Κουβαλώ τα χαρακτηριστικά σου
παντού.
Οι άνθρωποι πρέπει να σε καταλαβαίνουν
όταν σηκώνουν το βλέμμα τους
και σ’ ανασαίνουν βαθειά.

Αλλιώς,
είναι πράγματα περιττά
οι ποιήσεις
και τα αισθήματα.


Γιώργος Στογιαννίδης