Οι παίκτες

Ανακηρύσσουν τους εαυτούς τους
αντιπάλους.
Πρόσωπο με πρόσωπο
παίζουν
στο ίδιο τραπέζι
με πολλές φιγούρες
και πολύπλοκους κανόνες,
κίνηση στην κίνηση
το αρχαίο Παιχνίδι των Βασιλέων.

Καθένας θυσιάζει
πολλά πιόνια
στο παιχνίδι τους
και ψάχνει ευκαιρίες
μέχρι που δεν υπάρχουν πρόσφορες κινήσεις για να κάνει
και τότε η παρτίδα τελειώνει.

Αλλάζουν έπειτα πλευρές
και χρώματα
ξεκινούν άλλον ένα γύρο
από το ίδιο το Παιχνίδι των Βασιλέων.

Μα όποιος παίζει αρκετά
και συχνά κερδίζει
και συχνά χάνει
γίνεται δάσκαλος

-Και για τις δυο πλευρές.


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Αρνούμενοι συνειδητά το προφανές

Κάποιος γιατρός είπε σε μιαν ομάδα πως η αδερφή του του είχε τηλεφωνήσει ένα πρωί ζητώντας του να την επισκεφθεί, καθώς δεν ένοιωθε καλά και ήθελε την ιατρική του γνώμη.
Την επισκέφθηκε, όπως του ζήτησε, και μίλησαν για μια ώρα χωρίς να καταλήξουν σε κάποιο καθαρό συμπέρασμα. Της σύστησε να επισκεφθεί ένα γυναικολόγο. Το έκανε, και γέννησε ένας υγιές αγόρι το ίδιο απόγευμα.
Ο γιατρός δεν είχε αντιληφθεί πως η αδερφή του ήταν έγκυος, ούτε η ίδια γνώριζε την εγκυμοσύνη της, παρόλο που και η ίδια ήταν επίσης γιατρός.
Στην οικογένειά τους, τα παιδιά δεν επιτρεπόταν να γνωρίζουν για την εγκυμοσύνη και όλες τους οι σπουδές ιατρικής δεν είχαν βοηθήσει κανέναν από τους δύο να απαλλαγεί από αυτό το κλείδωμα της αντίληψης.


Η κρυφή συμμετρία της αγάπης, Bert Hellinger

Νίκη αστραπή

Το πουλί ραμφίζει τη γη,

Το φίδι σπέρνει,
Ο θάνατος βελτιωμένος
Χειροκροτεί τη σοδιά.

Ο Πλούτων εν τοις ουρανοίς!

Η έκρηξη δίπλα μας.
Εκεί μόνο, εντός μου.
Τρελός και κουφός, πώς θ' άντεχα κι άλλο το είναι;

Πιο πολύ από μια στιγμή το ίδιο, από όψη μεταβαλλόμενη, από εποχή
για τη φλόγα και από εποχή για τον ίσκιο!

Με το χιόνι το αργό οι λεπροί καταβαίνουν.

Και ξαφνικά η αγάπη, του τρόμου το ίσον,
Με χέρι σταματάει ανείδωτο την πυρκαγιά, ξαναστήνει όρθιο τον
ήλιο, ανοικοδομεί τη Φιλία.

Τίποτα δεν προμήναγε ύπαρξη τόσο πολύ δυνατή.


Ρενέ Σαρ 

(1907-1988): Κορυφαίος γάλλος ποιητής. Το Νοέμβριο του 1929 συνδέθηκε με τους ηγέτες του γαλλικού υπερρεαλισμού και στα μέσα της επόμενης χρονιάς είχε αποσχισθεί από το υπερρεαλιστικό κίνημα. Τα βιβλία του τα κόσμησαν με έργα τους ο Πικάσο, ο Καντίνσκι, ο Μπρακ, ο Μιρό και ο Ματίς. Υπήρξε στέλεχος της Γαλλικής Αντίστασης κατά του Ναζισμού και, αργότερα, πολέμιος της χρήσης ατομικών όπλων. Ο Πιέρ Μπουλέζ έγραψε μουσική πάνω σε ποιήματά του. Ανάμεσα στους διακεκριμένους φίλους του ήταν και ο Μάρτιν Χάιντεγκερ.

Η μουσική

Ήταν μάγος στην άρπα. Στους κάμπους της Κολομβίας, δεν υπήρχε γιορτή χωρίς αυτόν. Μια γιορτή, για να είναι γιορτή, έπρεπε να έχει και τον Μεσέ Φιγκουερέντο, που τα δάχτυλά του χόρευαν ζωντανεύοντας κάθε σκοπό και ξεσηκώνοντας τα πόδια.
Ένα βράδυ, σε ένα απόμερο μονοπάτι, του επιτέθηκαν ληστές. Πηγαίνοντας ο Μέσε Φιγκουερέντο σε ένα γάμο καβάλα στο μουλάρι, σε ένα μουλάρι αυτός και σε ένα άλλο η άρπα, κλέφτες τον έριξαν κάτω και τον σάπισαν στο ξύλο.
Την επόμενη μέρα κάποιος τον βρήκε πεταμένο στην άκρη του δρόμου· ένα ράκος όλο λάσπες και αίματα, πιο πολύ πεθαμένος παρά ζωντανός. Και τότε εκτίνο το ανθρώπινο κουρέλι ψέλλισε, με ό,τι φωνή του είχε απομείνει:
- Πήραν τα μουλάρια.
Και ξαναμίλησε:
- Πήραν την άρπα.
Και παίρνοντας μια ανάσα γέλασε:
- Αλλά δεν πήραν τη μουσική.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Ελευθερία

Η ερώτηση

Γνωρίζουμε τη συνείδησή μας, όπως ένα άλογο γνωρίζει τους αναβάτες που το ιππεύουν και όπως ο πλοηγός γνωρίζει τα αστέρια, με βάση τα οποία διαμορφώνει την πορεία του. Αλλά πολλοί καβαλάρηδες ιππεύουν το άλογο -και πολλοί πλοηγοί οδηγούν το καράβι, ο καθένας οδηγούμενος από διαφορετικό αστέρι. Έτσι, τίθεται το ερώτημα: Ποιος θα κατευθύνει τους αναβάτες και ποια πορεία θα επιλέξει ο καπετάνιος;

Η απάντηση

Κάποιος μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του, "Πες μου τι είναι η ελευθερία".
"Ποια ελευθερία;" ρώτησε ο δάσκαλος.
"Η πρώτη ελευθερία είναι η απερισκεψία. Είναι σαν το άλογο, που πετάει τον αναβάτη με ένα θριαμβευτικό χλιμίντρισμα, μόνο και μόνο για να νοιώσει μετά τα γκέμια να τραβούνται πιο σφιχτά.
Η δεύτερη ελευθερία είναι οι τύψεις. Οι τύψεις είναι σαν τον καπετάνιο που βουλιάζει μαζί με το πλοίο, αφού το έχει ήδη οδηγήσει πάνω σε ύφαλο, αντί να αναζητήσει την ασφάλεια σε κάποια σωσίβια λέμβο, μαζί με τους υπόλοιπους.
Η τρίτη ελευθερία είναι η κατανόση. Η κατανόηση έρχεται, αλοίμονο, μόνο μετά από την απερισκεψία και τις τύψεις. Είναι σαν ένας θύσανος σιταριού, που λυγίζει στον άνεμο και, ακριβώς επειδή λυγίζει εκεί που είναι αδύναμος, αντέχει."
"Αυτό είναι όλο;" ρώτησε ο μαθητής.
Ο δάσκαλος είπε: "Πολλοί πιστεύουν πως ψάχνουν την αλήθεια της ίδιας τους της ψυχής, είναι όμως η Μεγάλη Ψυχή που σκέφτεται και ψάχνει μέσα από αυτούς. Όπως και η φύση, επιτρέπει μεγάλη ποικιλία, μα εύκολα αντικαθιστά όσους προσπαθούν να ξεγελάσουν. Σ'εκείνους όμως που την αφήνουν να σκεφτεί μέσα τους, επιτρέπει σε αντάλλαγμα λήγην ελευθερία, βοηθώντας τους, όπως ακριβώς το ποτάμι βοηθάει τον κολυμβητή να φτάσει στην απέναντι όχθη, αν παραδοθεί στο ρεύμα και αφεθεί να παρασυρθεί.


Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Η μάσκα

Γράφω φορώντας πάντα στο πρόσωπό μου μια μάσκα,
ναι, μια μακριά μάσκα, βενετσιάνικη, παλαιική,
με στενό μέτωπο,
όμοια με λευκό μεταξωτό ρύγχος.
Κάθομαι στο τραπέζι και υψώνω το κεφάλι,
ατενίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη,
καταπρόσωπο, και μετά σε γωνία, παρατηρώ
την παιδική, κτηνώδικη κατατομή που αγαπώ.
Ω, αν ένας αναγνώστης, ο αδελφός μου, σ’ αυτόν
μιλώ μες απ’ τη χλωμή, γυαλιστερή μάσκα,
αν γινόταν να ‘ρθει και να φυτέψει ένα αργό,
βαρύ φιλί σ’ αυτό το στενό μέτωπο,
σ’ αυτό το πελιδνό μάγουλο,
για να προσδώσει στη μορφή μου όλο το βάρος
μιας άλλης μορφής, άδειας κι αυτής και μυρωμένης.


Valery Lambaud

Η επιθεώρηση νταντά

για τον Μαρσελ Γιανκό

Πέντε αραπίνες σ'ένα αυτοκίνητο

ανατινάχτηκαν ακολουθώντας τις 5 κατευθύνσεις

των δαχτύλων μου

όταν βάζω το χέρι για να προσευχηθώ στο θεό

(κάποτε)

γύρω από το κεφάλι μου υπάρχει το υγρό φως των γέρικων σεληνιακών πουλιών

το πράσινο φωτοστέφανο των αγίων γύρω από τις

εγκεφαλικές υπεκφυγές

τραλαλαλαλαλαλαλαλαλα

που βλέπουν τώρα να ψοφολογάνε μες στις οβίδες

Τριστάν Τζαρά

i carry your heart with me(i carry it in

i carry your heart with me(i carry it in
my heart)i am never without it(anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
                                                           i fear
no fate(for you are my fate, my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
a whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of a sky of a tree called life;which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)


E.E. Cummings, Five poems, 1952

Το πνέυμα πρόθυμο, η σάρκα όμως σοφή

Λένε κάποιοι ότι το σώμα

αν συγκριθεί με το Πνεύμα

-είναι λιγότερο.

Σαν αυτά που γίνονται στην προσμονή,

στη σεξουαλική επιθυμία

-να ήταν λιγότερα

από εκείνα τα διαλεχτά

της Λογικής, της Ηθικής μας Θέλησης.

Αλλά δείχνει η επιθυμία καθαρά

κουράγιο και σοφία

όταν η Θέληση και η Λογική

δειλιάζουν, συρρικνώνονται και δεν τολμούν

τη Ζωή να υπηρετήσουν.

Και στην Επιθυμία της Σάρκας

φωλιάζει μια λογική ανώτερη

φλέγεται ένα νόημα πιο βαθύ

που εκτοπίζει όποια λογική

κι υπερνικά τη θέληση.

Ειν'η επιθυμία πιο κοντά στην καρδιά της ζωής

πιο υπάκουη και πιο ανθεκτική.

Είναι η σάρκα που τη θέλησή μας κυβερνά

Έτσι λέω,

"Το Πνεύμα μεν πρόθυμο,

η δε Σαρξ σοφή".

Bert Hellinger, Η κρυφή συμμετρία της αγάπης

Το συγγενολόι

Ό,τι φυτρώνει, μεγαλώνει, ωριμάζει, μαραίνεται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται είναι η οικογένειά μας.
Κάθε παιδί έχει πολλούς γονείς, θείους, αδέλφια και παππούδες. Παππούδες είναι οι νεκροί και οι λόφοι. Παιδιά της γης και του ήλιου, ποτισμένοι από βροχές θηλυκές και αρσενικές, είμαστε όλοι συγγενείς με τους σπόρους, τα καλαμπόκια, τα ποτάμια και τις αλεπούδες που ουρλιάζουν αναγγέλοντας τη νέα χρονιά. Οι πέτρες είναι συγγενείς με τα φίδια και τα σαμιαμίδια.Το καλαμπόκι και το φασόλι μεγαλώνουν μαζί σαν αδέλφια, χωρίς να μαλώνουν. Οι πατάτες είναι ταυτόχρονα παιδιά και γονείς εκείνου που τις φυτεύει, επειδή ο δημιουργός είναι και δημιούργημα.
Όλα είναι ιερά κι εμείς επίσης. Καμιά φορά εμείς είμαστε θεοί και οι θεοί είναι, καμιά φορά, ανθρωπάκια τόσα δα.
Αυτά λένε κι αυτά πιστεύουν οι ιθαγενείς των Άνδεων.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα

Ο καλλιτέχνης

Ένα βράδυ ήρθε στην ψυχή του η επιθυμία να φτιάξει ένα καλλιτέχνημα: «Τη χαρά της στιγμής».
Και βγήκε στον κόσμο γυρεύοντας μπρούντζο. Γιατί μονάχα μπρούτζινη τη φανταζόταν.
Μα οι μπρούντζοι ολουνού του κόσμου είχαν χαθεί και πουθενά αλλού δεν μπορούσε να βρει, εκτός από το δημιούργημά του «Η αιώνια έγνοια».
Και το έργο του αυτό το είχε τελειώσει ο ίδιος με τα δυο του χέρια και το είχε στήσει στο μνήμα του μόνου προσώπου που είχε αγαπήσει στη ζωή του, για να δείξει μ'αυτό πως η αγάπη του ανθρώπου ζει αιώνια και για να συμβολίσει την ανθρώπινη έγνοια που ποτέ δεν τελειώνει. Σ'όλο όμως τον κόσμο δεν υπήρχε άλλος μπρούντζος εκτός απ'αυτόν.
Και πήρε το καλλιτέχνημα που είχε φτιάσει, τό'ριξε σ'ένα μεγάλο φούρνο και του'βαλε φωτιά.
Κι απ'τον μπρούντζο της «Αιώνιας έγνοιας» δημιούργησε τη «Χαρά της στιγμής».


Όσκαρ Ουάιλντ, Το φάντασμα του Κάντερβιλ και άλλα διηγήματα

Μετέωροι στο κενό

Οι φίλοι μου και οι εραστές μου
Σύντροφοι στα σεντόνια
Επαίτες της μεγάλης φάρσας της λογικής
Από την Ιωάννα στο Μιχάλη και τούμπαλιν
Οι ακροβάτες του τίποτα
Οι κοινωνικοί ασκητές μιας κοινωνικής παραλυσίας
Για έπαινο τιμητικές πλακέτες
με σαραβαλιασμένα χαμόγελα και άσπρα γαντάκια
Ραμμένα από αίμα
Ξημερώματα στις εθνικές με οτοστόπ
Και προίκα πλαστικές μπουκάλες κρασί
Και λίγα κέρματα
Μια φορητή πρίζα πάνω μου
Και υγρά χέρια
Οι βασιλιάδες των ηλιθίων με τα χάδια τους
Ηλεκτροπληξίες
Καμένο δέρμα

Οι εισπνέοντες αιθέρα κολλημένοι στις αποστάσεις
Αυτούς θέλω
Τους μετέωρους στο κενό
Είμαι το Τέρας
Σε σκυλόμπαρα και χαρτοπαιχτικές
Κονιάκ 5άστερα χωρίς ουρανό
Το βρωμερό πουλόβερ του τύπου γελάει
Το γκροτέσκο τους
Φίδια κορμιά ταλαντώνονται πέρα δώθε
Καβγάδες έξω από τις τουαλέτες
Σφηνάκια στους κτητικούς
Καρφώνω τις φέτες λεμόνι με σουγιάδες
Και σερβίρω τα ποτήρια με βελούδινη χαρτοπετσέτα
Καρφώνω στους τοίχους τα τελευταία λόγια των ανθρώπων
που αγκαλιαστήκαμε πριν τη μάχη
Και τη νύχτα για κουβέρτα
έχω μια πετσέτα μουσκιά στο σπέρμα

Δεν είμαστε με τις ερωτικές εξομολογήσεις
Οι ερωτικές εξομολογήσεις απαιτούν ερωτικές εξανακρίσεις
Είμαστε με τις ερωτικές πράξεις
Είμαστε με τα ματωμένα πουκάμισα
Είμαστε ο φόβος και η εξιλέωση των άδειων λεωφορείων
Των νικημένων στρατιωτών μιας μάχης χωρίς παραλλαγή κι επιφάνεια
Των κρανίων που θρυμματίστηκαν
Είμαστε ο άρτος του σώματος που έγινε ενοχή
Οι οργασμοί μας δε χωράνε σε ουρές και σε ταμεία
Ανάμεσα σε ένα ποτήρι και μια ανάσα
ξαποσταίνουμε και ξαναξεκινάμε από την αρχή
Ευτυχώς που έχουμε μια πόλη να αργοπεθαίνουμε κανονικά.


Μαριάννα Τσούχλη

Φόρος τιμής στη φαντασία

Πριν μερικά χρόνια το BBC ρώτησε τα παιδιά της Μεγάλης Βρετανίας αν προτιμούσαν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Σχεδόν όλα ψήφισαν υπέρ της τηλεόρασης: τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ανάμεσα στα πολύ μικρά παιδιά όμως που επέλεξαν το ραδιόφωνο, υπήρχε ένα που είπε:
-Μου αρέσει περισσότερο το ραδιόφωνο επειδή μέσα από το ραδιόφωνο βλέπω τοπία πιο όμορφα.


Εντουάρντο Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα