Πραγματικά δεν ξέρω

Πώς μοιάζει να είσαι άνθρωπος;
ρώτησε το πουλί…
Πραγματικά δεν ξέρω
Μοιάζει να είσαι κατάδικος στο δικό σου δέρμα
αλλά να λαχταράς το άπειρο
να είσαι αιχμάλωτος σ” ένα ψίχουλο του χρόνου
αλλά να απλώνεις το χέρι για αιωνιότητα
να είσαι αβέβαιος χωρίς ελπίδα
κι ένας ανόητος της ελπίδας
να είσαι ένας κρύσταλλος παγετού
και μια χούφτα από ζεστασιά
να αναπνέεις τον αέρα
να πνίγεσαι άφωνος
να φλέγεσαι
και να έχεις μια φωλιά από στάχτες
να τρως ψωμί
αλλά να έχεις γιορτή όταν πεινάς
να πεθαίνεις χωρίς αγάπη
αλλά να αγαπάς πέρα από το θάνατο.
Όλα αυτά είναι αστεία, είπε το πουλί
πετώντας ανάλαφρα ψηλά στον ουρανό.


Άννα Καμιένσκα

Μεταμόρφωση

Να μεταμορφωθείς
ν' αναποδογυρίσεις τον εαυτό σου σαν ένα γάντι
να στροβιλίζεσαι σαν ένας πλανήτης
να περάσεις τον εαυτό σου μέσα από τον εαυτό σου
έτσι που κάθε μέρα να διαπερνά την κάθε νύχτα
έτσι που η κάθε λέξη να τρέχει στην άλλη πλευρά της αλήθειας
έτσι που ο κάθε στίχος ν' αποκαλύπτεται από μόνος του
και να διαχέει το δικό του φως
έτσι που κάθε πρόσωπο που αφήνεται σ' ένα χέρι
να ιδρώνει μέσα στο δέρμα της παλάμης

Έτσι που αυτή η γραφίδα να
μεταλλάσεται σε καθαρή σιωπή
Ήθελα να πω σε αγάπη

Να πέσεις από ένα άλογο
να κηλιδώσεις το πρόσωπο με στάχτη
να τυφλωθείς
ν' ανασηκωθείς
και να επιτρέψεις στον εαυτό σου
να οδηγηθεί σαν τον τυφλό Σαούλ
προς τη Δαμασκό.


Άννα Καμιένσκα,

μτφρ. Βασίλης Καραβίτης, από το βιβλίο "Ξαφνιάσματα" εκδ. Μελάνι